تکه ای از متن پایان نامه :

 

  • دربند: دربند قفقاز در واقع توقفگاه سفیران خزر ها و آلاشها بود.(محمدی،142:1379)

فرستاده از مرز حوزه حکومتی خود استقبال می گردید و سپس توسط یک نماینده همراه با ماموران حکومتی به مقر پادشاه منتقل می گردید. و در این مکان بود که بایستی منتظر زمان اجازه ورود به نزد پادشاه بماند.(اشپولر،161،2:1369) بعد از اینکه اجازه صادرمی گردید، برای باریافتن  سفیر تشریفاتی انجام می گردید. گویا این تشریفات از شهر «بلاش آباد » یکی از شهرهای هفتگانه تیسفون آغاز می شده می باشد و تا ایوان مدائن که شاه در آنجا سفیر را می پذیرفته ادامه داشته می باشد.(محمدی،141:1379)  این کارها علاوه بر اینکه نشانی از تکریم به فرستاده کشور بیگانه در خود مستور داشت، نشانی بارز اما غیر ملموس از عدم اجازه به دسترسی سفیر به آگاهی از اوضاع سیاسی و اجتماعی کشور محسوب می گردید مضافاً اینکه سفیر مجاز نبود که مستقیما از آسان ترین راهها به جانب پایتخت رهسپار گردد بلکه بایستی در این پنج شهر توقف کند.(بیات،190،6:1355)

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

برای استقبال از هر فرستاده  تشریفات بسیار قدیمی در سرزمین ایران وجود داشت. که در طول تاریخ از قدیمی ترین ادوار تاریخی اجرا می گردید. به عنوان مثال این تشریفات شبیه تشریفات آن مامور ساسانی بود که فرستاده سپاه دشمن را در حالی که همراه  “شکوه قدرتش ” نشسته بر  روی تخت ، با نیم تاجی برسر، در حالی که صفی از نجیب زادگان پیرامونشان را فراگرفته بودند، را پذیرفت ، می باشد. تا به آن وسیله اهمیت کشور خود را تجسم بخشیده باشد. و در نظر فرستاده دشمن قدرت کشورش را نشان دهد.(اشپولر،161،2:1369) با در نظر داشتن این می توان چنین  پنداشت که فرستادن سفیر  علاوه بر اهداف ظاهری هر فرستاده اهداف دیگری را نیز برای  پادشاهان داشته می باشد. بنا به گفته  صاحب سیاست نامه هدف از فرستادن رسول؛ «نه مقصود همه آن پیام و نامه باشد که برملا اظهار کنند، چه صد خرده و مقصود در سر بیش باشد ایشان را» و سپس به توضیح می نویسد که رسولان درصدد بودند از هر چیزی آگاه شوند و از جزئیات اوضاع  مملکتی که به آن جا می رودند و حقایق اوضاع  کشور  و عادات پادشاه آنجا اطلاع کسب کنند و در شنود:«به کردار شاهان نشیند به بار»، و اسکندر در نزد قیدانه سوگند می خورد که تا بار هست به فرزند او آسیبی نرساند.(فردوسی،500:1374)

به دیگر سخن این جمله این معنی را می دهد که بار با پادشاهی یکسان می باشد و روزی که دیگر بار نباشد ، پادشاهی هم نخواهد بود و پادشاهی معنایی ندارد. بخاطر این اهمیت نظام بار، پادشاهان در روز تاجگذاری خود نیز تعهد می کردند که اجرای بار را همیشه  نگهدارند و دربار آنها بر روی همگان گشوده باشد.

گشادست بر هر کس این بارگاه                     ز بد خواه و از مردم نیکخواه.(فردوسی،528:1374)

 

 

 دانلود  رایگان فایل دموی این پایان نامه

 ( فقط حاوی صفحات فرد و حداکثر فقط 50 صفحه  با فرمت ورد ) :

پایان نامه بار و آیین های درباری در ایران اسلامی با تکیه بر دوره صفویه

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

دانلود  رایگان فایل دموی این پایان نامه

 ( فقط حاوی صفحات فرد و حداکثر فقط 50 صفحه  با    فرمتPDF ) :

پایان نامه بار و آیین های درباری در ایران اسلامی با تکیه بر دوره صفویه