شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

تکه ای از متن پایان نامه :

مرکب مانند اثر جمعی را، بدون آن که به این نوع اثر بطور صریح تصریح داشته باشد، در تعیین و تشخیص سهام مشارکتی مؤلفان می داند.[1]

اما آن چیز که به عنوان معیار اثر مشترک در قوانین بیگانه ذکر می گردد، معمولاً وقتی مصداق دارد که اثر جمعی به رسمیت شناخته گردد و آنگاه در مقام مقایسه میان اثر مشترک و جمعی، معیار اثر مشترک و وجه تمیز آن از سایر آثار و مانند آثار جمعی ذکر می گردد. حال آن که همانگونه که ذکر گردید، اثر جمعی وفق قوانین ایران به رسمیت شناخته نشده می باشد.

2- مطالعهپیش نویس لایحۀ قانون جامع طرفداری از حقوق مالکیت ادبی و هنری و حقوق مرتبط

پیش نویس بر خلاف قوانین مصوب فعلی “اثر جمعی” را به رسمیت شناخته و احکام آن را اظهار نموده می باشد. همچنین موضع پیش نویس در خصوص آثار جمعی بدین توضیح می باشد:

الف- پیش نویس با پیروی از حقوق فرانسه[2] اثر جمعی را به “اثری که با همفکری دو یا چند شخص حقیقی به ابتکار و با مدیریت و و یرایش شخص حقیقی پدیدآمده و سهم هر یک از همکاران به گونه ای در اثر نهایی ادغام شده باشد که نتوان حق جداگانه ای را برای آنان در آن اثر در نظر گرفت و با این توافق که شخص مزبور اثر را به نام خودش و بدون تصریح به هویت اشخاص حقیقی پدیدآورنده اثر را افشاء نماید یا انتشار دهد”.

ب- در خصوص احکام آثار جمعی پیش نویس همانگونه که تصریح گردید از تجربیات کشورهای با سابقه در امر قانونگذاری در حیطۀ مالکیت فکری بهره گیری نموده و از این لحاظ اکثر مواد مربوط از قبیل مواد برداری از اثر می گردد اعم از حق تکثیر، حق پخش و حق به اطلاع رساندن به عموم و حق دوبلاژ و زیرنویسی به او منتقل گردد.[3]

اما در کشورهایی مانند ژاپن، لهستان و رومانی، ضمن اینکه برای ایجادکنندگان اثر سینمایی بابت سهمی که در ایجاد اثر داشته اند، حق مؤلف قائل می شوند، استودیوی فیلمبرداری را به عنوان دارنده حق مؤلف بر مجموع اثر سینمایی می شناسند، لذا این اثر را به عنوان یک اثر جمعی شناخته اند.[4]

در ایران دربارۀ وضعیت اثر سینمایی دو نظریه هست، که به توضیح آنها می پردازیم:

الف- اثر سینمایی، اثر مشترک می باشد؛ براساس این نظریه، در قانون طرفداری حقوق مؤلفان ایران با وجود اینکه از اثر سمعی و بصری به مقصود اجراء در صحنه های نمایش یا پردۀ سینما یا پخش از رادیو یا تلویزیون که به هر ترتیب و روش نوشته یا ضبط یا نشر شده باشد، نام برده و از آن طرفداری شده می باشد اما حکمی در زمینۀ حقوق صاحبان و دست اندرکاران این اثر سمعی و بصری و میزان حقوق و امتیاز آنها، پیش بینی نگردیده می باشد و از این جهت، قانون ایران مجمل و ناقص به نظر می رسد که در موارد بروز اختلاف، مراجع ذیصلاح به آسانی قادر به فصل خصومت نخواهد بود. همواره در یک اثر ناشی از فعالیت مشترک، اینگونه نیست که سهم هر یک از همکاران نامشخص و تفکیک ناپذیر باشد. به عنوان مثال هنگامی که در یک کتاب در چند بخش تألیف یا ترجمه می گردد که پدیدآورندۀ هر بخش، مستقل می باشد یا وقتی فیلمی در چند اپیزود با عناصر سازندۀ مجزا در هر بخش، ساخته می گردد نمی توان مطابق مادۀ 6 ق.ح.ح.م.م.ه بگوییم کار یکایک همکاران متمایز و جدا نیست. پس در مواردی که یک اثر مشترک هنری

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

[1] – پیشین، ص336 و 337.

[2] – ماده2-113 قانون مالکیت فکری فرانسه.

[3]کلود، کلمبه، پیشین، صص 61 و 62.

[4]علیرضا، نوروزی، پیشین، ص105.

دانلود  رایگان فایل دموی این پایان نامه

(فقط حاوی صفحات فرد و حداکثر فقط 50 صفحه با فرمت ورد):

اشاعه در مالکیت فکری

(فقط حاوی صفحات فرد و حداکثر فقط 50 صفحه با فرمت pdf):

اشاعه در مالکیت فکری

از لینک پایین صفحه ، خرید و دانلود آنی فایل متن کامل با فرمت ورد می توانید به لینک پایین صفحه مراجعه نمایید:

 دانلود از لینک پایین صفحه