تکه ای از متن پایان نامه :

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              
شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     
 

مباشید ترسان به تخت و کلاه                       گشادست بر هر کس این بارگاه

هر آنکس که آید به روز و به شب                 زگفتار بسته مدارید لب.(همان:627)

برای اقناع ذهن خواننده همین بس که اهمیت بار را از این نکته ساده میتوان دید که در زبان فارسی کاخ شاهی را «بارگاه » و «دربار» می نامند.  لذا عذر پادشاه در ننشستن به بار تنها هنگام سفر یا بیماری یا مرگ نزدیکان و یا شنیدن خبری ناگوار پذیرفته شده بودو بس. مانند فریدون که در مرگ ایرج به بار ننشست .(فردوسی،30:1374)

و یا مانند خسرو پرویز هنگامی که خبر تولد پسرش را شنید از باردادن بارخواهان جلوگیری نمود.(همان:769)

اما اگر پادشاه بدون دلیل موجه در زمان مقرر به بار نمی نشست مورد اعتراض بزرگان کشور قرار      می گرفت. مثلا وقتی کیخسرو چند هفته ای به بار ننشست بزرگان کشور او را “همنشین با دیو” می پنداشتند و گیو نزد زال به سیستان می تازد و به او می گوید که دیو کیخسرو را از را برده می باشد. و او درِ، بار را بسته می باشد. زال با شنیدن این خبر نزد کیخسرو می آید تا دلیل بار ندادن او را بپرسد. (فردوسی،377:1377 بجلو)

نمونه دیگر مانند بهرام گور  که وقتی فرستاده روم را مدتی در پایتخت نگه داشته بود، اما هنوز بار نیافته بود، به حضور می پذیرد، و جنگ با ترکان را بهانه دیر شدن بار اظهار می کند و به عنوان تلافی با او به ملاطفت خاص رفتار می کند . بر عکس پسر او یزدگرد دوم(439-457 م) زیرا به پادشاهی رسید، باری را که شاهان در اول هر ماه می دادند از رسم انداخت و از این رو مورد اعتراض بزرگان قرار گرفت. در واقع آغاز رسم ساسانیان این بود که هفته اول هر ماه همه افراد حق داشتند به نزد ماموران دولت رفته و از ظلمی که درمورد آنها شده  شکایت کنند و دعاوی خود را که رسیدگی نشده را می توانستند به عرض پادشاه برسانند .که این رسم را یزدگرد دوم منسوخ نمود.(کریستنسن،218:1384)

بدین ترتیب در زمان ساسانیان نیز پادشاه مانند زمان هخامنشیان در نظر مردم به عنوان داور داوران و آخرین مرجع قانون بود که با رای خود به شکایات پایان می داد و گناهان را عفو می نمود. زیرا او می می داد در نظر مردم  فرمانروایی عادل بود و آن پادشاهی که «تنگ بار» بود یعنی به ندرت بار عام می داد بیدادگر شمرده می گردید. مثلا در مورد انوشیروان که به عادل بودن معروف می باشد.(فردوسی،627:1374)

به دلیل همین اهمیت بود که اردشیر ساسانی  می گفت؛ «شاه بایستی داد بسیار کند که داد، مایه همه     خوبی هاست و مانع زوال و پراکندگی ملک می باشد و نخستین آثار زوال ملک اینست که

 

 

 دانلود  رایگان فایل دموی این پایان نامه

 ( فقط حاوی صفحات فرد و حداکثر فقط 50 صفحه  با فرمت ورد ) :

پایان نامه بار و آیین های درباری در ایران اسلامی با تکیه بر دوره صفویه

دانلود  رایگان فایل دموی این پایان نامه

 ( فقط حاوی صفحات فرد و حداکثر فقط 50 صفحه  با    فرمتPDF ) :

پایان نامه بار و آیین های درباری در ایران اسلامی با تکیه بر دوره صفویه