بسکتبال (به انگلیسی: Basketball) یک ورزش گروهی می باشد که در آن دو تیم از پنج بازیکن کوشش می‌کنند با پرتاب توپ به داخل حلقه امتیاز کسب کنند. هدف هر تیم از انجام بازی، کسب امتیاز از طریق انداختن توپ در داخل حلقه می باشد. در حالی که در حین انجام بازی قاعده‌ای از قوانین و مقرارات نیز بایستی رعایت گردد. لذا تاکید فراوانی بر تقویت مهارت‌های پرتاب صورت می‌گیرد. هر توپی که از حلقه حریف عبور کند و داخل آن برود گل نامیده می گردد. بسکتبال به گونه گسترده یکی از محبوب‌ترین ورزش‌های جهان به شمار می رود.

نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

تاریخچه بسکتبال

زادگاه بازی بسکتبال آمریکاست . این بازی در اوایل پاییز سال ۱۸۹۱ میلادی توسط شخصی به نام جیمز نای‌اسمیت پایه ریزی و ابداع گردید . اما، از قرن‌ها پیش در میان ساکنان نقاط مختلف قاره آمریکا، به ویژه آمریکای مرکزی و جنوبی انواعی از بازی و مسابقه رایج بوده که کم و بیش به بسکتبال شباهت داشته‌می باشد .

سابقه تاریخی: در کشورایران، نوعی بازی سنتی و قدیمی در میان گله دارها متداول می باشد که آن را (پاتو) (PATO) می‌نامند . در این بازی، دو تیم سوار بر اسب در میدانی وسیع به تاخت و تاز می‌پردازند و هر تیم کوشش می کند توپی را که شش حلقه (مانند دستگیره) بر بدنه آن هست، با پرتاب کردن و پاس دادن به یاران خودی، به آن سوی میدان برساند و از حلقه و توری سبدی که در انتهای میدان بر روی ستونی چوبی نصب شده، عبور دهد . این بازی تا حدی شبیه بسکتبال می باشد اما شباهت بازی پوک تاپوک با ورزش بسکتبال بیش از پیش می باشد . پوک تاپوک، در میان اقوام متمدن قاره آمریکای جنوبی و مرکزی رواج بسیار داشت به ویژه اقوام مایا و تولتک (در ناحیه مکزیک کنونی) این بازی با توپ و حلقه‌های ثابت در میدانی وسیع انجام می‌گردید .

تولد بسکتبال

جیمز نای‌اسمیت یک پزشک کانادایی بود که به ایالات متحده آمریکا مهاجرت نمود و تابعیت آن کشور را گرفت . در سال ۱۸۹۱ یعنی زمانی که دکتر نای اسمیت در دانشگاه ورزش اسپرینگ فیلد (واقع در ایالت ماساچوست آمریکا) درس می‌داد، رئیس دانشگاه از او خواست ورزشی ابداع و اختراع کند که دانشجویان بتوانند در فصل زمستان در سالن به آن بپردازند تا آمادگی جسمانی خود را برای پرداختن به مسابقات میدانی فوتبال، هاکی و بیسبال، در فصل بهار و تابستان حفظ کند .نخستین تیم بسکتبال دانشگاه کانزاس در ۱۸۹۹ میلادی

دکتر نای اسمیت پس از مطالعه رشته‌های موجود ورزشی، دریافت که ورزش جدید بایستی :

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     
  • توپ در آن تأثیر داشته باشد .
  • به صورت گروهی به اجرا در آید .
  • اصل رقابت در آن رعایت گردد .
  • و بر مهارت استوار باشد .
  • هیچ گونه خشونتی و برخوردهای سخت بدنی مبتنی نباشد .

حاصل این افکار و اندیشه‌ها ورزشی گردید به نام بسکتبال که امروزه پس از سپری شدن نزدیک به یک قرن و اندی از اختراع آن، از پر طرفدارترین و هیجان انگیزترین رشته‌های ورزش بین‌المللی می باشد . دکتر نای اسمیت در شروع کار دو سبد که مخصوص حمل میوه بود بر دیوار دو طرف سالن ورزش دانشگاه و در ارتفاعی بلندتر از قد یک بشر قد بلند نصب نمود و به دو گروه از ورزشکاران جوان دانشگاه آموزش داد که توپی را دست به دست بدهند و کوشش کنند آن را به درون سبد بیندازند . در این حال، تیم مقابل بایستی بکوشد که مانع از انجام این کار گردد و توپ را هم از چنگ حریف بربایند و تصاحب کند. نخستین مسابقه‌ای که به این ترتیب و به صورتی تجربی ترتیب پیدا نمود میان دو تیم ۹ نفره در کالج اسپرینگ فیلد بود و اولین گل تاریخ بسکتبال را هم یکی از بازیکنان به نام «ویلیام چیلس» به سبد انداخت . بعدها شخصی به نام «فرانک ماهان» با در نظر داشتن اینکه در زبان انگلیسی سبد را بسکت (به انگلیسی: BASKET) و توپ را بال (به انگلیسی: BALL) می‌گویند، این ورزش را بسکتبال نامید . دکتر نای اسمیت، برای آنکه بازی بسکتبال خشن نشود، مقررات دقیقی برای آن به وجود آورد . بعضی از مقررات اولیه بسکتبال چنین بود :

  • بازیکنان حق نداشتند توپ را از دست هم بربایند .
  • بازیکنی که توپ را در اختیار داشت، نباید با آن راه برود یا بدود .
  • هل دادن و هر نوع خشونت ممنوع بود .
  • فقط بازیکنانی که توپ را در اختیار نداشتند می‌توانستند به هر طرف بدوند و جا بگیرند .
  • بازیکن توپ به دست بایستی توپ را به طرف یاران خود پرتاب کند و به آنها برساند .

تیم بسکتبال زنان دانشگاه ترینیتی در ۱۹۱۵

در آغاز، ته سبد هم بسته بود و هر بار که توپ به درون سبد می‌افتاد بایستی کسی به کمک نردبان توپ را از سبد بیرون بیاورد . در سال ۱۸۹۲ شخصی به نام «لئو آلن» سبد بسکتبال را که تا آن روز از ترکه چوب یا الیاف بود و به همین دلیل به زودی پاره و فرسوده می‌گردید، از سیم بافت تا استحکام بیشتری داشته باشد .

دیری نگذشت که این ورزش جدید طرفداران زیادی در میان دانشجویان دانشگاه اسپرینگ فیلد و دیگر دانشگاه‌ها پیدا نمود .دکتر نای اسمیت هم مقررات و قوانین بسکتبال را کامل تر نمود و نسخه‌هایی از آن را به هر دانشگاه یا باشگاهی که علاقمند بود ارسال داشت . این مقررات در سال ۱۸۹۲ میلادی به صورت کتابچه‌ای برای بهره گیری عموم منتشر در سال ۱۹۳۰ دکتر نای اسمیت کتابی درمورد خواص بسکتبال تالیف نمود تا نشان دهد که بازی بسکتبال گرچه بسیار پر تحرک می باشد اما حتی برای سالمندان هم خطری ندارد و آسیبی متوجه اعضای حیاتی بدن (قلب و کلیه) نخواهد گردید .

 قوانین ابتدایی

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

با گذشت زمان قوانینی برای انجام بازی وضع گردید. مثلا تعداد بازیکنان هر تیم ۹ نفر تعیین گردید. سپس به ۷ نفر تقلیل پیدا نمود و بالاخره این تعداد به ۵ نفر کاهش پیدا نمود و تثبیت گردید. هر بازیکن می‌توانست در موقع وقوع خطا به جای کلیه بازیکنان تیم خود پرتاب آزاد را انجام دهد. هر تیم می‌توانست از شروع تا پایان بازی توپ را در زمین خود به گونه دلخواه نگهداری نماید. هر بار که توپ گل می‌گردید بازی با بین طرفین یا جامپ بال (به انگلیسی: jump ball) از وسط زمین ادامه می‌پیدا نمود. بازیکنان بلند قد می‌توانستند نزدیک سبد قرار گیرند و توپ را به آرامی در سبد جای دهند (قانون سه ثانیه وجود نداشت). در آن وقت کوشش گردید توجه مدیران مدارس و مسئولان سازمان‌های ورزشی را به آموزش بسکتبال جلب نمایند. باوجود این کوشش مداوم و پیگیر، آموزش بسکتبال برای مربیان حالت جنبی داشت و اساساً فعالیت آن‌ها در ورزش‌های رقابت‌آمیز دیگری مانند فوتبال آمریکایی متمرکز بود.

قوانین مینی بسکتبال

مينی بسكتبال ورزشی می باشد كه براساس بازی بسكتبال و براي بازيكنان 11 و 12 سال طرح‌ريزی شده می باشد هر تیم شامل 12 بازیكن، یك مربی و يك سرپرست خواهد بود اندازه زمین 26 در 14 متر می باشد. خطوط زمین مینی بسكتبال با آن چیز که در زمین بسكتبال ترسيم می گردد مشابه می باشد با این تفاوت که در مینی بسکتبال خط پرتاب 3 امتیازی وجود ندارد تخته ها بطور قائم در انتهای زمین قرار داده شده و با خطوط اصلی موازی می باشد، اندازه تخته 90 × 120 سانتی متر می باشد ارتفاع حلقه تا زمين 260 سانتی متر با قطر 45 سانتی متر مي‌باشد توپ با محيط 73 سانتی متر و وزن 475 گرم براي مينی بسكتبال بهره گیری می گردد زمان بازی 4 كوارتر 10 دقيقه‌ای می باشد كه زمان استراحت بين كوارترهای اول و دوم، سوم و چهارم 2 دقيقه و زمان استراحت بين دو نیمه بازی 10 دقيقه می باشد

۱۳ قانون اولیه بسکتبال

  1. توپ را می توان با یک یا هر دو دست به هر جهتی پرتاب نمود.
  2. به توپ می توان با یک و یا هر دو دست به هر جهتی ضربه زد (مشت زدن به توپ مجاز نیست).
  3. بازیکنان نمی توانند با توپ بدوند اما می توانند آنرا از محلی که دریافت کرده اند پرتاب کنند. بازیکنی که در حال دویدن با سرعت توپ را دریافت می کند درصورتیکه کوشش در توقف کند مستثنی می باشد.
  4. توپ بایستی در یا بین دستان گرفته گردد و از بدن نمی توان برای گرفتن توپ بهره گیری نمود.
  5. تنه زدن، نگه داشتن، هل دادن، پشت پا زدن و یا ضربه زدن به بازیکن حریف به هر شکل مجاز نمی باشد. اولین تخلف از این قانون توسط هر یک از بازیکنان بعنوان خطا محسوب شده و دومین خطا باعث اخراج وی تا کسب امتیاز بعدی می گردد. در صورتیکه قصد آسیب رسانی مشهود باشد، بازیکن برای تمام طول بازی اخراج شده و حق جایگزینی ندارد.
  6. مشت زدن به توپ خطا به شمار می رود و تخلف از قوانین شماره ۳، ۴ و ۵ خواهد بود.
  7. در صورتیکه هر یک از طرفین ۳ خطای متوالی انجام دهد، یک گل برای حریف مقصود خواهد گردید (مقصود از متوالی اینست که حریف در فاصله این خطاها مرتکب خطا نشود).
  8. گل زمانی اتفاق می افتد که توپ با ضربه و یا پرتاب از زمین به داخل سبد وارد شده و در آن باقی بماند، مشروط بر اینکه مدافعین گل را لمس نکرده و مزاحمتی برای آن ایجاد نکرده باشند. در صورتیکه توپ روی کناره‌ها باقی بماند و حریف سبد را حرکت دهد، گل محسوب خواهد گردید.
  9. در صورتیکه توپ از زمین خارج گردد بایستی توسط اولین نفری که آنرا لمس می کند به داخل زمین پرتاب گردد. در صورت اختلاف نظر، سرداور بایستی توپ را مستقیما بداخل زمین پرتاب کند. پرتاب کننده، برای پرتاب توپ از بیرون زمین، ۵ ثانیه زمان در اختیار دارد. در صورت تخلف، توپ به حریف واگذار می گردد. اگرهر یک از طرفین در تاخیر بازی پافشاری کنند، سرداور خطای آن تیم را اعلام خواهد نمود.
  10. داور مسئول قضاوت برای بازیکنان می باشد و بایستی خطاها را یادداشت کرده و سرداور را پس از ۳ خطای متوالی مطلع کند. همچنین وی می تواند بازیکنان را بر اساس قانون ۵ اخراج کند.
  11. سرداور مسئول قضاوت روی توپ می باشد و بایستی در مورد زمانی که توپ در جریان بازی می باشد یا خارج از زمین می باشد و مالکیت توپ و همچنین محاسبه وقت تصمیم گیری کند. سرداور بایستی گل شدن توپ را تعیین کند، امتیازات را محاسبه نماید و سایر وظائف معمول سرداور را انجام دهد.
  12. زمان بازی دونیمه ۱۵ دقیقه‌ای و یک استراحت ۵ دقیقه‌ای بین دونیمه می باشد.
  13. تیمی که بیشترین امتیازات را در این زمان بدست آورد برنده اعلام می گردد. در صورت تساوی، با موافقت کاپیتانهای ۲ تیم، بازی تا کسب یک گل دیگر قابل ادامه می باشد.

پیشرفت بسکتبال بعد از جنگ جهانی اول

بعد از جنگ جهانی اول بسکتبال تبدیل به ورزشی رقابت‌آمیز و بزرگ گردید. با گذشت زمان مربیان بسکتبال وضعیت مناسبی پیدا کردند و فعالیتشان مؤثر واقع گردید. بسکتبال شناخته گردید و به اروپا گسترش پیدا نمود. در سال ۱۹۲۴ نخستین مسابقات جهانی بین تیم‌های بسکتبال فرانسه، ایتالیا، انگلستان و آمریکا در پاریس برگزار گردید و از سال ۱۹۳۲ فدراسیون آماتوری بسکتبال در ژنو با نمایندگی چند کشور تشکیل گردید. در مسابقات المپیک ۱۹۳۶ برلین برای نخستین بار ۲۳ کشور در مسابقات رسمی بسکتبال شرکت نمودند و آمریکا قهرمان المپیک گردید.

تجهیزات مورد نیاز

لباس

آرون اونز، نمونه‌ای از لباس بازیکنان

لباس بازی برای زنان و مردان بلوز بی‌آستین و شلوارک می باشد و نام تیم در جلوی بلوز و شمارهی بازیکن در پشت و جلوی آن نوشته شده‌می باشد. در بازی‌های بین‌المللی شماره‌های بازیکنان از ۴ تا ۱۵ می باشد. بازیکنان بسکتبال معمولاً از کفش‌های ساقدار بهره گیری می‌کنند که از مچ پا حفاظت بیشتری می کند.

تخته

تخته ثابت

تخته بسکتبال مستطیلی می باشد به طول ۱٫۸۰ متر و عرض۱٫۰۵ متر که جایگاه آن در فضای بالای زمین در دو انتهای میدان می باشد و یک مربع به طول59 سانتیمر وعرض49 سانتیمتر داخل آن قرار دارد و بایستی به گونه‌ای قرار گیرد که به اندازه ۱۲۰ سانتی متر با خط انتهای زمین فاصله داشته باشد. ارتفاع تخته از کف سالن برای بزرگسالان ۲٫۹۰متر و برای نوجوانان ونو نهالان بین ۲٫۷۰ متر و ۲٫۸۰ متر می باشد .

انواع تخته

نوعی از تخته‌ها به کمک میله‌هایی آهنی از سقف سالن آویزان می شوند که در هنگام عدم نیاز، می‌توان آن‌ها را بالا برد و به سقف سالن متصل نمود. این نوع تخته برقی می باشد. نوعی دیگر از تخته‌ها با میله‌ای به زمین وصل و محکم می شوند. در نوعی دیگر، تخته به وسیله ی پایه‌ای متحرک بر روی زمین قرار می‌گیرد.

حلقه

حلقه ی بسکتبال در فاصله ی ۳۰ سانتی متری قاعدهی تخته به آن متصل می گردد. قطر حلقه ی بسکتبال ۴۵ سانتی متر و ارتفاع توری که به شکل سبد به آن متصل می گردد ۳۰ سانتی متر می باشد.

توپ بسکتبال

در دو سال نخست که بازی بسکتبال ابداع گردید، توپ فوتبال را برای بازی به کار می‌بردند. اما زیرا این توپ سبک بود در سال ۱۸۹۴ میلادی اولین توپ مخصوص بسکتبال توسط یک کارخانه دوچرخه سازی تولید گردید که اندکی از توپ فوتبال بزرگ تر بود. در سال ۱۹۳۷ نوع دیگری توپ بزرگ تر اما سبک تر به بازار آمد و آنگاه در سال ۱۹۴۹ توپی ساخته گردید به همین شکل و اندازه و وزن فعلی که هنوز هم مورد بهره گیری‌می باشد. توپ بزرگتر از توپ‌های معمولی می باشد و آن را از جنس چرم، لاستیک یا پلاستیک می‌سازند و هنگام بهره گیری باد می‌کنند. میزان فشار هوای داخل توپ بایستی به حدی باشد که در صورت رها شدن از ارتفاع ۱٫۸ متری، پس از اصابت به زمین کم تر از ۱٫۲ و بیش تر از ۱٫۴ متر از زمین بلند نشود. محیط یک توپ قانونی بسکتبال پس از باد شدن بایستی حداقل ۷۵ سانتیمتر و حداکثر ۷۸ سانتیمتر باشد. ضمن آنکه در این حال وزن توپ نباید کمتر از ۶۰۰ و بیشتر از ۶۵۰ گرم باشد. توپ این ورزش بزرگ‌ترین و سنگین‌ترین توپ بازی‌های دسته‌جمعی می باشد.

قوانین بسکتبال

قوانین زمانی

بسکتبال در چهار دوره ۱۰ دقیقه‌ای (بین‌المللی) یا ۱۲ دقیقه‌ای (اِن.بی.اِی) انجام می گردد. زمان استراحت بین دوره اول و دوم و بین دوره سوم و چهارم ۲ دقیقه و بین دوره دوم و سوم (بین دو نیمه) ۱۰ دقیقه‌می باشد. وقت اضافه در بسکتبال ۵ دقیقه می‌باشد. پس از استراحت بین دو نیمه زمین حمله و دفاع دو تیم عوض می گردد. اصطلاحاً به زمین حریف، زمین حمله و به زمین خودی زمین دفاع گفته می گردد. زمان‌های گفته شده زمان واقعی بازی می باشد. یعنی زمانی که توپ در جریان نیست وقت بازی متوقف می گردد. مثلاً زمانی که خطایی رخ داده‌می باشد یا هنگام پرتاب آزاد زمان متوقف می گردد. به همین دلیل زمان انجام یک بازی کامل بیشتر از مجموع عددی زمان‌های بالا می باشد و معمولاً حدود دو ساعت طول می‌کشد.

قانون دبل (Double)

1.دریبل کردن از زمانی شروع می گردد که بازیکن کنترل توپ را دراختیار گرفته و با انداختن و زدن آن در تماس با زمین دوباره آن را قبل از اینکه به بازیکن دیگری برخورد کند لمس نماید. زمانی دریبل خاتمه می‌پذیرد که با دست آن را گرفته و یا اجازه دهد توپ در دست یا دست‌ها استراحت نماید. زمانیکه توپ با دست دریبل کننده در تماس نیست، تعداد گامهای برداشته محدود نخواهد بود. بازیکن مجاز نیست پس از خاتمه دریبل، برای بار دوم اقدام به دریبل نماید. درصورتی‌که این اقدام را انجام دهد مرتکب تخلف «دبل» شده‌می باشد. 2.اگر هنگام دریبل کردن از هر دو دست بهره گیری گردد نیز خطای دبل محسوب میشود 3.هنگام دریبل کردن میتوان با دست تمام نقاط توپ را لمس نمود مگر اینکه دست را به ناحیه ی زیرین توپ برده در این صورت نیز خطای دبل مرتکب شده 4.توپ در هنگام دریبل تنها تا ارتفاع قد شخص میتواند بالا بیاید و اگر از قد بالاتر باشد خطا دبل انجام شده می باشد.

قانون رانینگ: (تراولینگ)

بازیکنی که توپ را دراختیار دارد می‌تواند یک پای خود را به هر سمتی که می‌خواهد، یک یا چند مرتبه حرکت دهد. درصورتیکه پای دیگرش که آن را پای «پیوت» می‌نامند ثابت باشد. رانینگ حرکتی می باشد که بازیکن صاحب توپ در داخل زمین یک یا دو پای خود را بدون در نظر داشتن محدودیت فوق حرکت دهد یا گام‌های او با دریبل‌های بازیکن تناسب نداشته باشد.

خطاهای حرکت رانینگ

  • دویدن با توپ بدون دریبل بیش از یک گام
  • برداشتن گام اضافه در سه گام، لی آپ و پاور موو ( Power move )
  • برداشتن گام ریز در سه گام بطوری که قابل تشخیص نباشد
  • کشیده شدن پا روی زمین برای فاصلهی بیش از ۵ سانتی متر در هر حرکت
  • پرش با توپ و برگشت به زمین بدون رها کردن آن . برای مثال بازیکنی که به قصد شوت، پرش جفت می کند اگر به زمین برسد و هنوز توپ را رها نکرده باشد، رانینگ کرده .
  • اگر بازیکن در اوت، هنگام پرتاب اوت با توپ حرکت کند

قانون سه ثانیه

زمانی که تیمی کنترل توپ را در زمین حمله موقعی که ساعت در جریان باشد، دراختیار دارد، هیچ یک از نفرات آن تیم نمی‌تواند مدت سه ثانیه در منطقهی ذوزنقهی حریف یا روی خطوط ذوزنقهی حریف بماند (بایستد).

دیدگاهتان را بنویسید