به‌ ساده‌ترین‌ اظهار، لیزر را می ‌توان‌ منبعی‌ از نور یا انرژی‌ تابشی‌ توصیف‌ كرد. اما لیزر ویژگی‌ های‌ بسیاری‌ دارد كه‌ آن‌ را از دیگر منابع‌ نور مانند خورشید یا چراغ‌ برق‌ متمایز می ‌كند. دستگاه‌ های‌ لیزر به‌ شكل‌ها و اندازه‌های‌ متفاوتی‌ ساخته‌ شده ‌اند. آنها ممكن‌ می باشد‌ كوچکتر از یك‌ نقطه‌ یا آن‌ قدر بزرگ‌ باشند كه‌ برای‌ جا دادنشان‌ به‌ یك‌ ساختمان‌ نیاز باشد. اما با وجود این‌ تنوع، همه‌ آنها بر یك‌ اساس‌ كار می ‌كنند.

نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

تابش‌ نور به‌ دو طیف‌ مرئی‌ و نامرئی‌ تقسیم‌ می ‌گردد. طیف‌ مرئی‌ (نور سفید) خود از چندین‌ رنگ‌ تشكیل‌ شده‌ می باشد. نیوتن‌ در سال‌ ۱۶۶۵ با تاباندن‌ نور سفید به‌ منشور شیشه ‌ای، طیف‌ رنگ‌ های‌ آن‌ (اصطلاحاً رنگ‌ های‌ متفاوت‌ رنگین ‌كمان) را مشخص‌ كرد. طیف‌ نامرئی‌ نیز شامل‌ تابش‌ مادون‌ قرمز (فرو سرخ)، میكروویو (MICROWAVE) و امواج‌ رادیویی‌ در یك‌ سر طیف‌؛ و تابش‌ فرا بنفش، اشعه‌ ایكس‌ و اشعه‌ گاما در سر دیگر طیف‌ می ‌گردد. مجموع‌ این‌ها (مرئی‌ و نامرئی) تابش‌ الكترومغناطیسی‌ می باشد.

هر یک از این‌ امواج‌‌ طول‌ موج‌ خاصی‌ دارند (مقصود از طول‌ موج‌، فاصله‌ بین‌ دو قله‌ موج‌ می باشد). اما دستگاه‌های‌ لیزر طوری‌ ساخته‌ شده ‌اند كه‌ نور خارج ‌شده‌ از آنها تنها یك‌ طول‌ موج‌ دارد (اصطلاحاً تكفام) و تمام‌ موج‌ های‌ آن‌ روی‌ هم‌ می ‌افتند (اصطلاحاً همدوس). به‌ این‌ ترتیب‌ باریكه‌ شدیدی‌ از نور تولید می‌ گردد.

دستگاه‌های‌ لیزر بسته‌ به‌ آن‌ كه‌ محیط‌ فعال ‌كننده‌ آنها (ماده‌ای‌ كه‌ به‌ عنوان‌ تقویت‌ كننده‌ نور به‌ كار می ‌رود) چه‌ باشد، به‌ انواع‌ لیزرهای‌ حالت‌ جامد، گاز و مایع‌ تقسیم‌ می ‌شوند.

همان‌ گونه كه‌ قبلاً تصریح‌ گردید، لیزر در صنایع‌ كاربردهای‌ بسیاری‌ دارد؛ از آن برای‌ برش ‌دادن‌ و سوراخ‌ كردن‌ فلزات، جوشكاری، در مخابرات‌ نوری، در صنایع‌ نظامی‌ برای‌ دستگاه‌ های‌ بردیاب، در صنعت‌ نمایش‌ و فیلم سازی، در فروشگاه‌ها برای‌ خواندن‌ باركد(BAR CODE) اجناس، در ویدئوها و ضبط صوت‌های‌ با دیسك‌ فشرده‌ و در بسیاری‌ موارد دیگر بهره گیری‌ می ‌گردد.

علاوه‌ بر كاربردهای‌ پر توان‌ در صنایع‌ سنگین، دستگاه‌های‌ لیزر كاربردهای‌ زیادی‌ در حوزه‌های‌ ظریف ‌تر مانند پزشكی‌ دارند؛ مثلاً در جوش ‌دادن‌ شبكیه‌ چشم، در جراحی‌ به‌ جای‌ چاقوی‌ جراحی‌ (كه‌ باعث‌ جلوگیری‌ از خونریزی‌ در محل‌ اقدام‌ می گردد)، در آنژیوپلاستی‌ عروق‌ كرونر (باز كردن‌ رگ ‌های‌ صدمه‌ دیده‌ قلب) و درمان‌ بسیاری‌ از مشكلات‌ پوستی‌، كه‌ موضوع‌ اصلی‌ این‌ نوشتار می باشد.

  • شیوه‌ عملكرد لیزر در پوست‌

لیزرهای‌ متفاوتی‌ برای‌ پوست‌ به‌ كار می‌ طریقه. بسته‌ به‌ آن‌ كه‌ چه‌ نوع‌ آن‌ بهره گیری‌ گردد، سلول‌ یا مولكولِ هدف‌ در پوست‌ متفاوت‌ می باشد. نور خارج ‌شده‌ از هر لیزر طول‌ موج‌ متفاوتی‌ دارد. پس‌ در هر طول‌ موج، این‌ انرژی‌ جذب‌ ماده‌ خاصی‌ می ‌گردد كه‌ اصطلاحاً به‌ آن‌ كروموفور گویند. مثلاً اگر هدف‌ درمان، برداشتن‌ ضایعات‌ رنگی‌ مانند‌ لكه‌های‌ قهوه‌ای‌ روی‌ پوست‌ باشد، كروموفور آن‌ رنگدانه‌ ملانین‌ می باشد. در گروه‌ دیگری‌ از لیزرها ماده‌ هدف‌ آب‌ داخل‌ و خارج‌ سلولی‌ می باشد. آب‌ نور را جذب‌ می‌ كند و تبخیر می گردد. پس‌ سلول‌ با از دست ‌دادن‌ رطوبت‌ خود از بین‌ می ‌رود. در حالی‌ كه‌ سلول‌ های‌ مجاور سالم‌ باقی‌ می‌ مانند. این‌ خاصیت‌ لیزر (جذب‌ توسط‌ ماده‌ كروموفور و یا آب) باعث‌ شده‌ كه‌ بهره گیری‌ از لیزر روشی‌ ایده‌آل‌ برای‌ از بین‌ بردن‌ بسیاری‌ ضایعات‌ پوستی‌ باشد؛ زیرا:

– احتیاج‌ به‌ اقدام‌ جراحی‌ حذف‌ می‌ گردد.

– درمان‌ معمولاً بدون‌ درد می باشد‌ و یا فقط‌ با بی ‌حسی‌ موضعی‌ انجام‌ می‌ گردد.

– خونریزی‌ و نیز اِسكار= SCAR ( جای زخم ِاقدام) بسیار كمتر از سایر روش‌هاست.

– زمان‌ كار اغلب‌ بسیار كوتاه‌ تر از دیگر روش‌هاست.

– در بعضی‌ موارد، تنها راه‌ درمان‌ برای‌ مشكل‌ پوستی‌ بهره گیری‌ از لیزر می باشد.

  • موارد بهره گیری‌ از لیزر در پوست‌

– ضایعات‌ مربوط‌ به‌ عروق‌ پوست‌ (مانند ماه‌ گرفتگی، عروق‌ گشاد شده‌ سطحی‌ در صورت‌ و پاها).

– اِسكارها (شامل‌ لك‌ های‌ قرمز، سفید، قهوه‌ای‌ و گوشت‌ اضافه‌ كه‌ از ضایعات‌ قبلی‌ به‌ جا مانده‌ باشد).

– ترك‌ های‌ پوست، فرورفتگی‌های‌ ناشی‌ از جوش‌ و…، چین‌ و چروك‌ و زگیل‌ های‌ ویروسی.

– ضایعات‌ رنگدانه ‌ای‌ (مانند لك‌ های‌ ناشی‌ از آفتاب، لك‌ هایی‌ كه‌ اصطلاحاً «شیرقهوه» نامیده‌ می ‌شوند، بعضی‌ از خال‌ های‌ عمقی‌ پوست).

– خالكوبی‌ و لك ‌های‌ باقیمانده‌ از خراشیدگی‌ها و تصادفات.

– برداشتن‌ موهای‌ زاید.

با توجه‌ به‌ تعدد بیماری‌های‌ پوستی، لازم‌ می باشد‌ بیمار توسط‌ متخصص‌ معاینه‌ و نوع‌ ضایعه‌ دقیقاً تشخیص‌ داده‌ گردد. سپس‌ پزشك‌ با در نظر گرفتن‌ میزان‌ كارآیی‌ لیزر برای‌ آن‌ بیماری، در مورد انجام‌ لیزر درمانی‌ تصمیم‌ خواهد گرفت.

  • عوارض‌ جانبی‌

لیزر در كنار اثرات‌ خوب، به‌ ندرت‌ عوارض‌ جانبی‌ نیز دارد. البته‌ پیش‌ از درمان، این‌ عوارض‌ به‌ اطلاع‌ بیمار می ‌رسد. پزشك‌ نیز با در نظر گرفتن‌ تمام‌ جوانب، کوشش‌ خواهد كرد آنها را به‌ حداقل‌ برساند. بسته‌ به‌ این‌ كه‌ از چه‌ سیستم‌ لیزری‌ و در درمان‌ چه‌ ضایعه‌ ای‌ از این‌ تكنولوژی‌ بهره گیری‌ گردد، عوارض‌ متفاوت‌ خواهد بود. در یك‌ نگاه‌ كلی‌ می‌ توان‌ به‌ این‌ موارد تصریح‌ كرد:

– درد؛ كه‌ غالباً خفیف‌ می باشد‌ و می ‌توان‌ آن‌ را با بهره گیری‌ از بی‌ حس ‌كننده‌ های‌ موضعی‌ یا تزریقی، باز هم‌ كاهش‌ داد.

– تورم؛ كه‌ بیشتر در اطراف‌ پلك‌ و گردن‌ ایجاد می‌ گردد و معمولاً سه‌ تا پنج‌ روز بعد از اقدام‌ از بین‌ می‌ رود.

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

– به‌ وجود آمدن‌ حالتی‌ شبیه‌ به‌ خون مردگی‌ زیر پوست؛ كه‌ معمولاً بلافاصله‌ بعد از اقدام‌ پدید می ‌آید و طی‌ هفت‌ تا ده‌ روز محو می‌ گردد.

– ایجاد تاول‌ یا دَلـَمه‌ در محل؛ كه‌ طی‌ یك‌ تا دو هفته‌ بهبود می‌یابد.

– افزایش‌ رنگ‌ پوست‌ یا كاهش‌ آن‌ در محل؛ كه‌ طی‌ سه‌ تا شش‌ ماه‌ بهبود می ‌یابد.

– پدید آمدن‌ اِسكار؛ كه‌ بسیار نادر می باشد.

– این‌ كه‌ ضایعه‌ مورد نظر كاملاً بهبود نیابد یا عود كند.

در پایان، به‌ این‌ نكته‌ تصریح‌ می‌ كنیم‌ كه‌ به‌ لیزر بایستی نگاهی‌ واقع گرا داشت. انتظار بیش‌ از حد داشتن‌ منطقی‌ نیست‌ و گرفتن‌ نتیجه‌ صددرصد نیز همیشه‌ امكان‌ ندارد.

از ویتیلیگو یكی از شایع ترین بیماری های پوستی چه می دانید؟

ویتیلیگو، پیسی یا برص یك بیماری پوستی می باشد كه در آن به علت از بین رفتن رنگدانه، ‌لك‌های سفید رنگی بر روی پوست ظاهر می گردد. از هر ۱۰۰ نفر، یك یا ۲ نفر به این بیماری مبتلا می شوند، یعنی تقریبا ۴۰ تا ۵۰ میلیون نفر در دنیا ویتیلیگو دارند.

اولش، مثل این بود كه چند قطره شیر روی دست‌هایم پاشیده باشد و در همان جاها پوستم سفیدتر شده بود، وقتی كه دكتر رفتم به من گفت: <شما ویتیلیگو گرفته‌اید>! تا به حال چنین اسمی به گوشم نخورده بود. دكتر هم از نگاهم فهمید كه متوجه نشدم! گفت:‌ <همان پیسی می باشد.> تا چند وقت <همان پیسی می باشد>! در گوشم زنگ می‌خورد و بعد از آن هزاران هزار سوال دیگر!

ویتیلیگو، پیسی یا برص یك بیماری پوستی می باشد كه در آن به علت از بین رفتن رنگدانه، ‌لك‌های سفید رنگی بر روی پوست ظاهر می گردد. از هر ۱۰۰ نفر، یك یا ۲ نفر به این بیماری مبتلا می شوند، یعنی تقریبا ۴۰ تا ۵۰ میلیون نفر در دنیا ویتیلیگو دارند.

در حدود نیمی از افرادی كه به این بیماری دچار می شوند، علائم بیماری را قبل از ۲۰ سالگی نشان می‌دهند و در ۹۵ درصد موارد، افراد قبل از ۴۰ سالگی،‌ علائم را نشان داده‌اند. یعنی اگر سن فردی ا ز۴۰ سال گذشت، احتمال ابتلای او به ویتیلیگو بسیار پائین خواهد بود.

بسیاری از آدم های معروف دنیا به این بیماری مبتلا ‌هستند و حتی این مسئله را در ظاهر خیلی ازآنها می گردد به راحتی دید.یكی از معروف‌ترین آنها، مایكل جكسون خواننده معروف آمریكایی می باشد كه اگرچه با انواع واقسام روش های زیبایی کوشش در مخفی كردن بیماری خود داشته و دارد، اما حتی همین حالا‌ هم رد پای <كم رنگ> این بیماری را می‌توان در صورت او دید.

لك‌ها ی این بیماری بیشتر از همه در نواحی كه در معرض نور آفتاب هستند مثل دست‌ها، پاها، صورت، لب‌ها و بازوها ایجاد می‌‌شوند اما سایر نواحی بدن مانند زیربغل، كشاله ران، اطراف دهان، چشم‌ها و …. هم ممكن می باشد درگیر شوند.

مویی كه در نواحی مبتلا به پیسی رشد می‌كند،‌ سفید می باشد و گاهی ممكن می باشد فرد متوجه لك‌های بدون رنگ، حتی در داخل دهان گردد.

یكی از نگرانی‌‌های مهم افراد مبتلا به پیسی این می باشد كه آیا فرزندان آنها هم مبتلا خواهند گردید؟ اطفالی كه والدینشان به این بیماری مبتلا هستند، نسبت به سایر افراد، بیشتر احتمال دارد كه مبتلا به ویتیلیگو شوند اما با این حال بیشتر بچه‌هایی كه والدین مبتلا دارند، به این بیماری دچار نمی‌شوند. به بیانی دیگر می‌توان گفت كه بیشتر افراد مبتلا سابقه‌ای از این بیماری را در فامیل ندارند و فقط در یك پنجم از مبتلایان یكی از افراد خانواده‌ مبتلا به این بیماری بوده می باشد. البته بایستی گفت كه بیشتر افراد مبتلا به پیسی از نظر سلامت عمومی، مشكلی نداشته و در وضعیت خوبی به سر می‌برند.

عامل تعیین كننده رنگ پوست، رنگدانه‌ای می باشد كه به آن ملانین می‌گویند. این ملانین علاوه بر رنگ پوست، رنگ چشم‌ها و موی ما را هم تعیین می‌كند. سلول‌های رنگدانه ‌ساز كه ملانوسیت نام دارند، كارتولید ملانین را برعهده دارند.

تعداد این ملانوسیت‌ها در افراد سیاه‌پوست و سفیدپوست یكسان می باشد اما فعالیت آنها با هم فرق دارد و همین میزان فعالیت می باشد كه باعث می گردد پوست بعضی افراد تیره‌تر و پوست بعضی روشن‌تر باشد.

در افراد دارای پوست تیره، فعالیت این ملانوسیت‌ها، بیشتر می باشد و ملانین بیشتری تولید می گردد، در نتیجه پوست تیره‌تر به‌نظر می‌رسد و در افراد سفیدتر برعكس.

حالا تصور كنید كه ملانوسیت‌ها از بین بر وند، در نتیجه هیچ رنگدانه‌ای تولید نخواهد گردید و پوست ناحیه مبتلا‌، كاملا سفید (بی‌رنگ) خواهد گردید. این سفیدی و یا بی‌رنگی یعنی همان پیسی.

علت از بین رفتن ملانوسیت‌ها و ایجاد بیماری پیسی هنوز به گونه‌ دقیق مشخص نشده می باشد. اما گفته می گردد كه وجود یك نقص ارثی می‌تواند باعث حساس‌شدن سلول‌های رنگدانه‌ساز به آسیب و در نتیجه از بین رفتن آنها گردد.

  • پیسی! گاهی شدید، گاهی خفیف

اگر پیسی فقط دست‌ها را گرفتار كند، خیلی بایستی خدا را شكر كرد. اگر روی صورت و بدن من را نگاه كنید، نمی‌توانید تشخیص دهید كه بالاخره نواحی سفید، پوست اصلی من می باشد و بعضی قسمت‌های آن تیره شده و یا برعكس قسمت‌های تیره، پوست اصلی می باشد و بعضی نواحی آن سفید شده، پوستم كاملا دو رنگ می باشد.

وسعت و شدت از دست‌رفتن رنگدانه در اشخاص مختلف متفاوت می باشد. افرادی كه پوست روشنی دارند معمولا در تابستان متوجه تفاوت رنگ بین نواحی مبتلا و سایر نقاط سالم پوست می شوند زیرا درتابستان، پوست نواحی سالم در اثر آفتاب تیره‌‌تر می گردد اما پوست ناحیه مبتلا زیرا رنگدانه ندارد. تغییر نمی‌كند، در نتیجه اختلاف رنگ بین نواحی مبتلا و سالم واضح‌تر می گردد.

در افرادی كه پوست تیره‌تری دارند، بیماری خودش را بیشتر نشان می‌دهد، زیرا اختلاف رنگ بین پوست سالم و پوستی كه رنگدانه‌اش را از دست داده بسیار زیاد می باشد.(شكل.)۳ در موارد شدید ممكن می باشد، رنگدانه در همه جای پوست از بین برود و پوست یكسره سفید گردد. (شكل. )۴

هیچ راهی برای پیشگویی اینكه فرد چقدر از ملانوسیت‌هایش را از دست خواهد داد و یا اینكه بیماری او چقدر طول خواهد كشید و تا چه حد پیشرفت خواهد كرد، وجود ندارد. یك‌ لك پیسی به‌صورت ناحیه‌ای به‌ رنگ سفید شیری دیده می گردد. اما میزان تخریب رنگدانه در هر لك ممكن می باشد با سایر لك‌ها متفاوت باشد. حتی در یك لك ممكن می باشد سایه‌های مختلفی وجود داشته باشد و یا یك ناحیه تیره‌تر، نواحی سفید شده را احاطه كرده باشد.

پیسی اغلب با از دست رفتن ناگهانی رنگدانه در یك نقطه پوست شروع می گردد. این فرآیند می‌تواند ادامه پیدا كند و یا به علت های ناشناخته، خودبه‌خود متوقف گردد. دوره‌های از دست رفتن رنگدانه و متعاقب آن ثابت ماندن رنگ لك و دوباره از دست رفتن رنگدانه، به‌گونه مداوم تكرار می شوند.

بازگشت خودبه‌خودی رنگ به لك‌های سفیدشده خیلی به‌ندرت اتفاق می‌افتد. بعضی از بیماران كه تصور می‌كنند بیماریشان خوب شده می باشد، در واقع تمام رنگدانه پوست خود را از دست داده‌اند و پوستشان یك دست سفید شده می باشد. گرچه رنگ پوست این افراد یك دست سفید شده اما آنها باز هم به پیسی مبتلا هستند.

  • درمان، فعلا غیرممكن

اوایل بیماری تحملش برایم خیلی سخت بود! دائم با خودم می‌گفتم چرا من! دكتری نبود كه برای درمان پیش او نرفته باشم! اما تقریبا جواب همه آنها یكی بود. الان، با گذشت ۱۰ سال از شروع بیماری، تقریبا با آن كنار آمده‌ام! خوب چه می گردد كرد! پوست من هم اینطوری می باشد!

تحقیقات فراوانی در مورد این بیماری و روش‌های درمانی آن در حال انجام می باشد و این امید هست كه درمان‌های جدید كشف گردد. در حال حاضر دلیل اصلی پیدایش پیسی ناشناخته می باشد و اگرچه راه‌های مختلفی برای درمان آن هست، اما روش درمانی موثری كه باعث بهبود قطعی همه بیماران گردد، هنوز وجود ندارد.

گاهی بهترین درمان برای پیسی این می باشد كه اصلا هیچ درمانی انجام نشود. در افرادی كه پوست روشنی دارند، اجتناب از برنزه‌شدن پوست طبیعی بدن، مانع از پیدایش تضاد رنگ و در نتیجه مخفی‌ماندن لك‌های پیسی خواهد گردید. پوست سفید مناطق مبتلا به این بیماری زیرا ملانین ندارد، هیچ دفاعی در برابر نور خورشید ندارد و خیلی راحت دچار آفتاب‌سوختگی‌ می گردد. در نتیجه بهتر می باشد تمام نواحی مبتلا به پیسی با لباس پوشانده شوند و در نواحی مثل صورت و … كه امكان پوشاندن آنها وجود ندارد، حتما از ضد آفتاب‌های با SPFبالای ۱۵، بهره گیری گردد. بهتر می باشد افراد مبتلا به پیسی بین ساعات ۱۰ صبح تا ۴ بعدازظهر كه حداكثر تابش خورشید هست، پیش روی آفتاب قرار نگیرند.

پنهان‌كردن لك‌های پیسی توسط كرم‌پودر، فرآورده‌های برنزه‌كننده (كه بدون نیاز به آفتاب پوست را برنزه می‌كنند) و یا سایر رنگ‌ها، كاری آسان و‌ بی‌خطر می باشد كه سبب می گردد بیماری كمتر به چشم بیاید، امروزه مواد آرایشی مقاوم در برابر شستشو كه تقریبا با تمام انواع رنگ پوست قابل انطباق هستند، در فروشگاه‌های عرضه محصولات آرایشی – بهداشتی وجود دارند و افراد مبتلا كم‌كم مهارت بهره گیری از این مواد را به‌دست آورده و قادر خواهند بود كه پوست ناحیه مبتلا را به رنگ اطراف درآورند، این رنگ‌ها زیرا به‌تدریج از روی پوست محو می شوند، بایستی دوباره تجدید شوند.

شیرها و كرم‌های برنزه‌كننده محتوی یك ماده شیمیایی به نام <دی هیدروكسی استون> هم هستند.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

كه با بهره گیری از آنها برای رنگین‌كردن پوست نیازی به وجود ملانوسیت‌ها ندارد اما رنگ ناشی از این فرآورده‌ها هم به‌تدریج محو می شوند، زیرا با هر بار ریزش سلول‌های مرده از روی پوست، بخشی از رنگ نیز با آنها از پوست جدا می گردد و به‌تدریج پوست روشن‌‌تر می گردد.

هیچ‌یك از روش‌های فوق، بیماری را درمان نمی‌كنند و فقط باعث بهبود ظاهر شخص می شوند.

اگر ناحیه مبتلا، منطقه كوچكی باشد، خالكوبی هم ممكن می باشد مفید باشد.

‌داروهای موضعی حاوی كورتون ممكن می باشد در بازگرداندن رنگدانه به نواحی كوچك مبتلا به پیسی موِثر باشند. بهره گیری از این داروها بایستی هم‌زمان با سایر درمان‌ها باشد. اگر بهره گیری از این داروهای كورتونی در مدت زمان طولانی صورت گیرد، می‌تواند موجب دردناك‌شدن پوست و حتی پیدایش ترك‌های پوستی در بعضی نواحی گردد، پس بهره گیری از آنها بایستی حتما تحت‌نظر متخصص پوست باشد.

داروی دیگری كه در درمان پیسی به‌كار می‌رود، پسورالن می باشد، این ماده شیمیایی پوست را نسبت به اشعه ماوراءبنفش حساس می‌كند. این دارو بایستی طبق نظر متخصص به‌صورت موضعی و یا خوراكی مصرف گردد و سپس پوست تحت اشعه ماوراءبنفش قرار گیرد. در این روش درمانی بین ۵۰ تا ۷۰ درصد شانس برگشتن رنگدانه به پوست صورت، بدن، بازوها، ران‌ و ساق پاها هست اما دست‌ها و پاها خیلی كم به این نوع درمان پاسخ می‌دهند.

در حین بهره گیری از این درمان به‌علت افزایش حساسیت چشم نسبت به نور خورشید بایستی حتما در طول روز از عینك آفتابی بهره گیری كرد.

در بعضی از بیماران كه بیماری پیسی وسعت زیادی پیدا كرده می باشد، یكی از روش‌های درمان رنگ‌زدایی از نواحی طبیعی پوست می باشد. در این روش به كمك اشعه لیزر و… رنگدانه پوست نواحی سالم را از بین می‌برند (شكل) ۵ و در نتیجه رنگ پوست یك‌دست سفید می گردد. زیرا از بین رفتن رنگدانه با این روش همیشگی و برگشت‌ناپذیر می باشد، این افراد بایستی اكیدا از تماس با نور آفتاب اجتناب كنند.

  • پیشگیری، غیرممكن

از آنجا كه علت این بیماری شناخته نشده می باشد، راه موثری برای پیشگیری از آن وجود ندارد. تأثیر استرس‌های روحی در ایجاد یا تشدید بیماری قطعا مشخص نشده، اما گاهی بعضی از بیماران دوره‌هایی از تشدید بیماری را به استرس ارتباط می‌دهند، در بعضی بیماران هم‌ هرگونه آسیب پوست مثل سوختگی، زخم، خراشیدگی یا ضربه، موجب پیداش لك‌های پیسی در محل آسیب می گردد. این دسته از بیماران بایستی در مراقبت از پوست خود بیشتر دقت كنند. تأثیر غذا در بروز بیماری مشخص نیست. در حال حاضر هیچ محدودیت غذایی خاصی به این بیماران توصیه نمی‌گردد.

آفتاب‌سوختگی

پرش به: ناوبری, جستجو

آفتاب سوختگی نوعی التهاب پوستی می باشد که در اثر مجاورت طولانی مدت در آفتاب حاصل می گردد. این سوختگی در اثر طیف ماوراء بنفش و خصوصاً مادون قرمز موجود در نور خورشید به‌وجود می‌آید. از نشانه‌های آن می‌توان به قرمزی بیش از حد پوست، دردناک شدن و گاهی ایجاد تاول را نام برد.

دیدگاهتان را بنویسید