شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

به گونه کلی یک بار ابتلا طبیعی به سرخچه شخص را برای تمام عمر پیش روی بیماری سرخچه محافظت
می کند هر چند که وقوع عفونت مجدد با یا بدون نشانه های بالینی در افراد واکسینه شده و بندرت در آنهایی که قبلاً به بیماری مبتلا شده اند گزارش شده می باشد . بیماری سرخچه مانند بسیاری از بیماریهای ویروسی می تواند در دورة حاد عفونت موجب کاهش پاسخ های ایمنی سلولی میزبان گردد .

نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

نشانه های بالینی

پس از دوره نهفتگی (حدود 18 روز ) نشانه های دوره مقدماتی به صورت بی اشتهایی ضعف – سردرد – کونژونکتیویت – تب خفیف و علائم تنفسی از یک تا 5 روز قبل از بروز بثورات جلدی نظاره شده و در بالغین معمولاً واضح تر می باشد در بالغین یا اطفال بزرگتر ورم ملتحمه ، بثورات جلدی – چند غده لنفاوی بزرگ و حساس ، افزایش درجه حرارت بین 2/37 تا 8/37 درجه سانتی گراد و ضعف مختصر تظاهرات بالینی بیماری سرخچه هستند چنانچه بثورت جلدی وجود نداشته باشد . تنها معدودی از افراد متوجه بیماری خود
می شوند به ندرت بیماران نیاز به بستری شدن و مراجعه به پزشک می کنند .

بثورات جلدی در مدت یک تا دو روز محو می شوند و بیمار فعالیت طبیعی خود را از سر می گیرد و به این جهت آن را سرخک سه روزه می نامیدند .

بثورات جلدی به صورت ماکول قرمز رنگ و کوچک هستند بثورات جلدی کاملاً مسطح و دایره ای می باشند و با وجود خصوصیات ذکر گردیده گاهی تشخیص آنها از بثورات سرخکی ، بثورات مربوط به حساسیت دارویی و مخملک دشوار می گردد . بثورات جلدی آغاز روی صورت و خط رویش مو در پیشانی ، در اطراف دهان و پشت گوش ها ظاهر می گردد .

معمولاً بثورات جلدی حدود ته سنجاق و در موارد کمی به ابعاد 3 تا 4 میلی متر می رسد . در انواع شدید بیماری بثورات علاوه بر تنه روی ساعد و ساق پا دیده می گردد به ندرت لکه ها به هم متصل گردیده و به صورت اریتم منتشر ( شبیه به مخملک ) ظاهر می شوند . پتشی و پور پورا در نوزادان مبتلا به سرخچه مادرزادی غیرمعمول نیست اما در سرخچه بالغین پیدایش پورپرا نادر می باشد این عارضه ممکن می باشد در جریان بیماری سرخچه و یازمان کوتاهی پس از محو بثورات جلدی و یا اواخر دوره نقاهت پیش آید . در مرحله اول غالباً پوریورا ناشی از اثر ویروس روی پلاکتها یا عروق خونی می باشد اما در دوره نقاهت علت ایمونوپاتولوژیک دارد . در موارد نادر خونریزی شدید پیدا می گردد و منجر به مرگ بیمار می گردد .

بزرگ شدن غدد لنفاوی در سرخچه شایع ترین علامت می باشد و اغلب به تشخیص بیماری کمک می کند بخصوص زمانی که بثورات جلدی غیر مشخص هستند غالباً غدد لنفاوی ناحیه پشت سر و گوش بزرگ

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

می شوند اما هر غده لنفاوی گردنی ممکن می باشد گرفتار گردد طحال بزرگ اما در اکثر موارد غیر قابل لمس می باشد حساسیت غدد لنفاوی بزرگ شده در بیماران متفاوت می باشد . تقریباً همیشه تورم غدد لنفاوی
( آدنوپانی ) مقدم بر ظهور بثورات جلدی می باشد .

پرخونی خفیف ملتحمه بخصوص در بالغین شایع می باشد اما به شدت سرخک نیست و بیمارترس از نور ( فتوفوبی ) یا اشک ریزش ندارد . در موارد استثنایی ، پرخونی شدید ملتحمه ( کونژونکتیویت ) و حتی خشکی چشم
( کراتیت ) در سرخچه گزارش شده می باشد .

لوزه ها و کام نرم اغلب قرمز هستند لکه های ماکولوپاپولر یا خونمردگی ( اکیموتیک ) قرمز روشن را در روی کام نرم  Forchheimer spot  نامیده اند . تورم مخاط بینی و سقف دهان و لثه ها در بعضی از اپیدمیها گزارش شده می باشد .

سرخچه اغلب یک بیماری خفیف و در مقایسه با سرخک در شروع بیماری معمولاً فاقد آبریزش شدید از بینی می باشد . سرخچه بندرت به صورت یک بیماری شدید ظاهر می گردد و گاهی نیز به علت وجود تورم غدد لنفاوی پشت گردن ( آدنوپانی ) ممکن می باشد بیماری با سفتی گردن نیز همراه باشد . گاهی لرز و تب
( 5/38 تا 5/39 درجه سانتی گراد ) همراه با درد عمومی شدید بدن هست . افراد بالغ بیشتر از کودکان از چنین نشانه هایی رنج می برند .

علائم بیماری معمولاً در مدت یک تا دو روز فروکش
می کنند و به سرعت رو به بهبودی می طریقه . احتمال عفونت دوباره در سرخچه نسبت به سایر بیماریهای ویروسی بیشتر و حدود 5 تا 8 درصد می باشد .

درمـان

کودکی که مبتلا به سرخچه می گردد معمولاً احساس درد آزار دهنده ای ندارد واحتیاج به بستری شدن هم ندارد کودک در ایام بیماری بهتر می باشد در خانه بماند و احتیاج به بستری شدن ندارد خوردن آنتی بیوتیک ضرورت ندارد زیر علت بیماری سرخچه ویروس می باشد و آنتی بیوتیک هیچ اثری روی ویروس ندارد .

واکسن سرخچـه

واکسن سرخچه ای که امروزه در اختیار می باشد واکسنی می باشد که از ویروس سرخچه زنده و ضعیف شده تهیه شده می باشد و واکسن بسیار خوبی می باشد زیرا نه فقط پادتن آن در سرم خون بلکه در ترشحات بینی و حلق افرادی که واکسن می زنند به وجودمی آید و اثر آن شبیه موقعی می باشد که آن شخص مبتلا به بیماری سرخچه شده باشد. واکسن سرخچه به صورت جداگانه یا توام با واکسن سرخک و اوریون تهیه شده می باشد و
می توان آن را در 12 تا 15 ماهگی زیر جلد تزریق نمود مگر در مواقعی که بیماری در مناطق شایع باشد که در این صورت می توان در نه ماهگی تزریق نمود .

زیرا ویروس واکسن در اثر نور و حرارت از بین می رود پس واکسن را بایستی قبل از مصرف در یخچال و دور از نور نگهداری نمود و در هنگام مصرف زیر جلد تزریق نمود . تحقیقات نشان داده می باشد که تزریق یک نوبت واکسن سرخچه کافی می باشد و بعد از تزریق در 98% موارد پادتن ضد سرخچه در خون کودکی که واکسن زده می باشد به وجودمی آید . دومین تزریق واکسن سرخچه توام با سرخک و اوریون در 4 تا 6 سالگی توصیه می گردد به کودکان که دومین تزریق انجام نشده می باشد در بین 6 تا 12 سالگی می توان تزریق نمود .

واکسن سرخچه را به خانم های باردار نباید تزریق نمود زیرا امکان ابتلای جنین آنها هست همچنین به کودکانی که دچار تب حاد عفونی هستند یا به کودکانی که دچار اختلال ایمنی هستند یا داروهایی مصرف
می کنند که دفاع بدن آنها را کم می کند نباید تزریق نمود.

بعد از تزریق واکسن سرخچه به کودکان معمولاً عوارضی رخ نخواهد داد اما ممکن می باشد تزریق واکسن موجب بثورات ، بزرگی غدد لنفاوی و درد مفاصل
( مخصوصاً در دختران جوان ) گردد . تزریق واکسن به ندرت ممکن می باشد موجب بی حسی موقتی زودگذر در دست و بازوها که درشب و به مدت یک ساعت طول می کشد یا درد مفاصل زانو و تورم مفصل به وجودآید که چندین هفته ادامه خواهد پیدا نمود و سپس خود به خود از بین می رود .

خطر مرگ بیماران قلبی هنگام بارداری صد برابر بیشتر از زنان سالم می باشد.

به نوشته نشریه پزشکی بریتانیا (British Medical Journal)، پزشکان بایستی برای جلوگیری از مرگ و میر زنان باردار آموزش های لازم را دریافت کنند.

محققان انگلیسی می گویند علاوه بر احتمال سقط جنین، زایمان زودهنگام و رشد ناکافی کودک، مادران بیمار در معرض خطر سکته قلبی، آب آوردن شش ها و حتی مرگ هستند.

بر این اساس، معضلات قلبی علت اصلی مرگ زنان باردار می باشد.

محققان می گویند در صورت اتخاذ تدابیر مناسب، بیماران قلبی نیز می توانند دوران بارداری را بدون خطر پشت سر گذارند.

این پزشکان نتیجه تحقیقات خود را این هفته در همایشی در لندن ارائه می کنند.

‘چالش بزرگ’

مایکل گاتزولیس، استاد بیماری های قلب در بیمارستان سلطنتی برامپتون می گوید سالانه ۱۲۵ هزار زن بریتانیایی مبتلا به بیماری های مادرزادی قلب، حین بارداری به مانع بر می خورند.

به گفته او علاوه بر نظارت مستمر بر وضع مادر و کودک در دوران بارداری، وظیفه پزشک پیشگیری از طولانی شدن وضع حمل مادر بیمار می باشد.

پروفسور گاتزولیس همچنین با تصریح به ابتلای یک درصد از کودکان متولد شده به بیماری های مادرزادی قلبی، بالا بردن سطح آگاهی بیماران را چالشی بزرگ می داند.

بر این اساس، ۸۵ تا ۹۰ درصد از این بیماران که در کودکی جراحی شده اند، هیچ تماسی با بیمارستان محل مداوای خود ندارند و بانک اطلاعاتی مناسبی در این ارتباط وجود ندارد.

پروفسور گاتزولیس می گوید بسیاری از بیماران قلبی بدون اطلاع از معضلات احتمالی باردار می شوند و دسترسی نداشتن به امکانات مناسب درمانی برای آنها خطرناک می باشد.

فیلیپ استیر، استاد بیماری های زنان و زایمان در بیمارستان چلسی و وستمینسترمی گوید بیماران قلبی بایستی حین بارداری و بخصوص هنگام زایمان تحت نظر پزشک متخصص بیماری های قلب و عروق باشند.

جودی اوسالیوان، پرستار بیماران قلبی و عضو بنیاد قلب بریتانیا نیز کیفیت مراقبت های پزشکی حین بارداری، زایمان و دوران پس از آن را در سلامت مادر و کودک مهم می داند.

خانم اوسالیوان به زنان مبتلا به بیماری های مادرزادی قلب توصیه می کند تا برای مراقبت از سلامتی خود و فرزندشان، قبل از بارداری با یک متخصص مشورت کنند.

پروفسور سیدنی اسمیت، از مسئولان فدراسیون جهانی بیماری های قلبی هم خواستار افزایش معلومات و آموزش های پزشکان در این باره شده می باشد.

ديابت دوران بارداري
ديابت دوران بارداري نوعي موقت از بيماري ديابت می باشد كه در اين حالت بدن زن باردار قادر به توليد هورمون انسولين به ميزان كافي نيست.
كمبود هورمون انسولين در بدن زن باردار، باعث عدم توانايي وي در بهره گیری و بكارگيري قند موجود در غذاها و توليد قند اضافي در خون اين شخص مي گردد كه بيشتر اين زنان حتي بدون درمان، خود قادر به كنترل ميزان قند خون و تولد نوزادي سالم هستند. اگر ديابت در طي اين دوران در سطح قابل كنترلي نباشد، مي تواند فرد را به مشكلاتي از قبيل تولد نوزادي با رشد بسيار زياد و يا قند خون پائين مبتلا كند. اما نكته حائز اهميت اين می باشد كه كل ديابت دوران بارداري با تولد نوزاد از بين مي رود، اما به گونه استثناء بعضي از مادران به ديابت نوع 2 كه نوع دائمي از اين بيماري می باشد، مبتلا مي شوند.

عوامل مؤثر در ابتلا به ديابت دوران بارداري

در طي دوران بارداري ارگاني به نام جفت در رحم رشد پيدا مي كند. كه عامل اصلي اتصال مادر و نوزاد و راهي براي دستيابي او به غذا و آب كافي از مادر می باشد.
اين ارگان هورمونهاي بسياري نيز در بدن توليد مي كند كه مي توانند مانعي براي انسولين در جهت كنترل صحيح قند خون در بدن باشند، بنابراين جنين نياز به توليد انسولين بيشتر براي ايجاد توازن در تمام ارگانهاي بدن را متحمل مي گردد. هرگاه پانكراس به عنوان بخشي در بدن كه كار توليد انسولين را برعهده دارد، نتواند انسولين كافي را براي ايجاد سطحي متعادل از قند خون ايجاد كند، ديابت دوران بارداري رشد پيدا مي كند.

علائم بيماري ديابت

بسياري از زنان با نظاره اين بيماري در خود بسيار متعجب مي شوند كه چرا متوجه علائم آن نشده اند.
علائم ديابت دوران بارداري، شامل تشنگي، تكرر ادرار، گرسنگي بيش از حد و ضعف در بينايي می باشد. باتوجه به اينكه بارداري هم خود علائمي ياد شده را به همراه دارد، بنابراين داشتن اين علائم نمي تواند هميشه بر اين بيماري دلالت كند در اين راستا، انجام آزمايش براي زن باردار امري مهم محسوب مي گردد چرا كه قند خون بالا، سبب مشكلات فراواني براي مادر و جنين مي گردد.

راههاي تشخيص ديابت دوران بارداري

اين نوع ديابت با انجام دو نوع آزمايش قابل تشخيص می باشد. در آزمايش اول سطح قند خون يك ساعت پس از نوشيدن فنجان كوچكي از مايعي شيرين انجام مي گردد، اگر نتيجه، قند خوني بالا را نشان دهد، نياز به آزمايش دوم يعني آزمايش 3ساعته گلوكز ضروري مي گردد. در اين آزمايش بيمار به مدت حداقل 8ساعت از خوردن و نوشيدن هر چيز به غیر از آب ممنوع مي گردد. بعد از طي اين زمان دوباره آزمايش صورت مي گيرد و نتيجه آن ثبت مي گردد، سپس بيمار فنجان كوچكي از مايعي شيرين مي نوشد و تا 3 ساعت هر يك ساعت قند خون وي مورد آزمايش قرار مي گيرد، اگر سطح قند خون در همان وضعيت بالا و يا بيشتر از آن چیز که در آزمايش اول و دوم نظاره شده بود، باشد، شخص باردار دچار بيماري ديابت دوران بارداري می باشد.
تقريباً تمام زنان باردار بين بيست و چهارمين تا بيست و هشتمين هفته از بارداري خود مورد آزمايش قرار مي گيرند، چنانچه اگر پزشك وي تشخيص دهد كه مادر ريسك زيادي براي ابتلا به اين بيماري دارد، اين آزمايشات در زمان زودتري انجام مي گيرد و بالعكس.

عوامل خطرساز

مواردي مانند بارداري در سن 25 سالگي و بعد از آن، سابقه ابتلا به بيماري ديابت، سابقه تولد نوزادي با وزن بيش از 4 كيلوگرم، مورثي بودن بيماري ديابت در خانواده و چاقي مفرط در مادر، خطر ابتلا به ديابت دوران بارداري را افزايش مي دهد.

درمان

بسياري از زنان باردار با تغيير در رژيم غذايي و انجام ورزش، خود قادر به كنترل به اين بيماري هستند، اگرچه اين نوع تغيير در رژيم غذايي و انجام مكرر نرمشهاي مناسب سبب جلوگيري از بروز دوباره اين بيماري در بارداري هاي بعد و يا ابتلا به ديابت نوع 2 در آينده مي گردد، اما مطمئن ترين راه براي كنترل قند خون در اين دوران، انجام آزمايشات مداوم در منزل و مراجعه منظم به پزشك می باشد.

دیدگاهتان را بنویسید