شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

سرومن یا موم گوش توسط غدد مخصوصی در قسمت غضروفی مجرا برای چرب و نرم کردن پوست و به دام انداختن ذرات خارجی ترشح می گردد. تولید آن کم بوده و پس از خشک شدن به صورت تکه تکه خارج می گردد.سرومن بیش از حد: تجمع سرومن در موارد فعالیت زیاد غدد سرومینال و یا مجرای کوچک و پیچ‌دار اتفاق می‌افتد در بعضی موارد انسداد مجرا اتفاق می‌افتد. بیمارن به دنبال شنا یا دوش گرفتن در اثر جذب آب دچار کاهش شنوایی یا سنگینی ناگهانی گوش می شوند.

نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

  • ناکافی بودن سرومن: کمبود سرومن با علایم خشکی ، خارش ، ترک خوردن و خراشیدگی مجرا همراه بوده و با بهره گیری از پمادهای گوش بهبود می‌یابد.

اوتیت خارجی

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

به بیماریهای التهابی لاله گوش و مجرای شنوایی ناشی از عفونتها یا التهاب (التهاب بافت) اطلاق می گردد. اوتیت خارجی اغلب در تابستان و به صورت عفونت اولیه رخ می‌دهد. گاهی در ارتباط با عفونتهای صورت و پوست سر ایجاد می گردد. در مناطق معتدل باکتریها شایع‌ترین علت اوتیت خارجی هستند مانند پسودوموناس آئورژنوزا ، اشرشیاکلی و استافیلوکوک طلایی می باشد.

  • اوتیت خارجی نکروزان یا بدخیم: یک عفونت بدخیم و تخریب کننده استخوان و پیشرونده با میزان مرگ و میر بالاست که در بیماران دیابتی مسن با بیشترین شیوع رخ می‌دهد. افراد دچار نقص ایمنی و مصرف کننده کورتون نیز مستعد هستند. علایم آن به صورت درد پیشرونده و پایدار و ترشح مجرا می‌باشد.
  • عفونتهای قارچی مجرای گوش: بیشتر در مناطق حاره دیده می گردد. یکی از علایم آن خارش شدید می باشد. قارچ آسپیرژیلوس Niger یک توده سیاه یا خاکستری رنگ در مجرا به وجودمی‌آورد. درمان آن بهره گیری از قطره یا پماد ضد قارچ می‌باشد.

هرپس زویتر گوشی یا زونای گوش

یک عفونت ویروسی می باشد که گانگلیون زانویی و هسته‌های اعصاب جمجمه‌ای هفتم و هشتم را درگیر می‌سازد. علایم آن ایجاد وزیکول در مجرای گوش که دلمه می‌بندد و درد شدید گوش و فلج عصب صورتی و کاهش شنوایی حسی – عصبی و سرگیجه نیز دیده می گردد.

پولیپهای گوش

پولیپ نشان دهنده عفونت مزمن می باشد. پولیپها در عمق مجرا رخ داده و پوشیده از چرک بوده ، قرمزتر از پولیپ مخاطی هستند و به آسانی دچار خونریزی می شوند و علایم آن شامل ترشح چرکی بدبو ، ناشنوایی نسبی و خونریزی می‌باشد. بایستی از کندن پولیپی که از ربع خلفی – فوقانی پرده خارج می شوند خودداری نمود، زیرا خطر آسیب عصب صورتی و یا زنجیره و یا زنجیره استخوانی گوش میانی هست.

عفونتهای پرده صماخ

معمولا بیماریهای گوش میانی به غیر از ثابت شدگی پایه استخوانی رکابی (اتواسکلروز) و گسیختگی زنجیره استخوانی اثرات خود را به صورت تغییراتی در جایگاه ، رنگ و یکپارچگی پرده صماخ منعکس می‌کنند.

تغییرات التهابی

در داخل لایه‌های پرده گوش ممکن می باشد باعث ایجاد وزیکولهایی در سطح پرده گردد مثل میرنژیت بولوز که گاهی در عفونتهای ویروسی و یا زونای گوش دیده می گردد.

تمپانواسکلروز

به دنبال بیماری التهابی مزمن به شکل پلاکهای سفید و خاکستری ناشی از رسوب مواد هیالینی بر روی پرده تظاهر پیدا می کند. تمپانواسکلروز در گوش میانی می‌تواند سبب ثابت شدن استخوانهای گوش گردد.

گوش میانی و ماستوئید

تقریبا همه بیماریهای التهابی و عفونی گش میانی و ماستوئید از انتشار عفونتهای بینی و حلق ناشی می شوند. عملکرد ضعیف شیپور استاش اساس این بیماریهاست. شایع‌ترین علل انسداد شیپور استاش عبارتند از: عفونتهای حاد دستگاه تنفسی فوقانی ، آلرژی ، سینوزیت مزمن ، اختلالات تکاملی کام ، تومور و فاکتورهای نژادی . علایم انسداد شیپور استاش شامل کشیدگی پرده صماخ به سمت داخل ، درد متناوب خفیف در گوش و کاهش شنوایی خفیف در گوش می‌باشد.

اوتیت میانی چرکی حاد

از شایعترین عفونتهای دوران کودکی می باشد بطوری که 70 – 60 درصد کودکان قبل از سه سالگی حداقل یکبار به آن مبتلا می شوند. اوتیت حاد معمولا همراه یک عفونت دستگاه تنفسی فوقانی یا به عنوان عارضه عفونتهای ویروسی مثل آنفلوآنزا و سرخک رخ می‌دهد. این عفونت با کاهش شنوایی و درد شدید در عمق گوش به همراه تب می‌باشد. درمان این عفونت به صورت زودرس با (آنتی بیوتیک|آنتی بیوتیکها)) صورت می‌گیرد. عوارض این عفونت فلج عصب صورتی و مننژیت می‌باشد.

اوتیت میانی سروزی حاد

یکی از علل اصلی کاهش شنوایی در کودکان می باشد. این عفونت ناشی از اختلال عملکرد شیپور استاش در اثر آلرژی و عفونت می باشد. علایم آن عبارتند از: پرده صماخ تو رفته ، تغییر رنگ کهربایی یا خاکستری یا آبی تیره و حبابهای هوا در پشت پرده که به آن نمای شیشه مات می‌بخشد. در آزمون شنوایی ، کاهش شنوایی انتقالی هست.
ماستوئیدیت حاد

به دنبال یک اوتیت میانی چرکی درمان نشده به وجودمی‌آید. امروزه با پیدایش آنتی بیوتیکها کمتر شده می باشد. شایع‌ترین میکروارگانیزمی که در آن دخالت دارد، پنوموکوک می باشد. علایم آن شامل ترشح چرکی غلیظ افزایش یابنده ، درد مبهم و سوزش در پشت گوش و تب می‌باشد. عوارض آن شامل فلج عصب صورتی ، مننژیت و آبسه مغزی می باشد.

اوتیت میانی چرکی مزمن

به سوراخ شدگی پا بر‌جای پرده صماخ دلالت دارد. در کسانی که در دوران کودکی دچار بیماری گوش شده‌اند بسیار شایعتر می باشد. از میکروارگانیزمهای موثر بر این عفونت می‌توان استرپتوکوک و استافیلوکوک و باسیلهای گرم منفی را نام برد. شایعترین علامت این عفونت ، ترشح یک مایع بدون درد و بدبو می باشد و همچنین کاهش شنوایی. درمان آن شامل مصرف داروهای موضعی در گوش و بهره گیری از اقدام جراحی می‌باشد.

صدای گوش

علت بیماری : صدای گوش گاهی از بادهایی که در مغز نزدیکی گوش جمع شده می باشد میباشد و گاهی از اخلاط

دیدگاهتان را بنویسید