ارتعاش دست و پا در حالت استراحت از علائم احتمالی پارکينسون می باشد

این بیماری بر اساس چهار علامت مخصوص آن مشخص می گردد:
• ارتعاش دست و پا در حالت استراحت (لرزش بیمار همزمان با ارتعاش دست و پا در حالت استراحت)
• آرام شدن حرکت (برادیکینسیا / Bradykinesia)

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

• سختی حرکت (و خشک شدن) دست و پا یا بدن
• تعادل بد (تعادل ضعیف)

نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید
در حالی که دو یا بیشتر از این علایم در بيمار دیده گردد، مخصوصا ً وقتی که در یک سمت بیشتر از سمت دیگر پدیدار گردد، تشخیص پارکینسن داده می گردد مگر اینکه علایم دیگری همزمان وجود داشته باشد که بیماری دیگری را نمایان کند. بيمار ممکن می باشد در اوایل، بیماری را با لرزش دست و پا یا با ضعیف شدن حرکت احساس کند و دریابد که انجام هر کاری بیشتر از حد معمول طول می کشد و یا اینکه سختی و خشک شدن حرکت دست و ضعف تعادل را تجربه می کند. اولین نشانی های پارکینسون مجموعه ای متفاوت از ارتعاش، برادیکنسیا، سفت شدن عضلات و تعادل ضعیف هستند. معمولا ً علایم پارکینسون آغاز در یک سمت بدن پدیدار می شوند و با گذشت زمان به سمت دیگر هم راه پیدا می کنند.

تغییراتی در حالت صورت و چهره روی می دهد، مانند ثابت شدن (fixation) حالت صورت (مثل اینکه ً احساسات کمی بر چهره نمایان می گردد) و یا حالت خیرگی چشم ( به دلیل کاهش پلک زدن). به علاوه ها، خشک شدن شانه یا لنگیدن پا در سمت تحت تاثیر قرارگرفته عوارض دیگر (عادی) این بیماری می باشد. افراد مسن ممکن می باشد نمایان شدن یک به یک این نشانه های پارکینسون را به تغییرات افزایش سن ربط بدهند، ارتعاش را به عنوان “لرزش” بدانند، برادیکنسیا را به “آرام شدن عادی” و سفت شدن عضلات را به “آرتروز” ربط بدهند. حالت قوز (stooped) این بیماری را هم خیلی از این افراد به سن یا پوکی استخوان (osteoporosis) ربط می دهند. هم بیماران مسن و هم بيماران جوان ممکن می باشد بعد از بیش از یک سال که با این عوارض روبرو بوده اند برای تشخیص به پزشک مراجعه کنند.

از هر صد نفر بالای سن شصت سال یک نفر به پارکینسون مبتلا می گردد، و معمولا ً این بیماری در حدود سن شصت سالگی آغار می گردد. افراد جوانتر هم می توانند مبتلا به پارکینسون شوند. تخمین زده می گردد که افراد جوان مبتلا به پارکینسون (مبتلا شده در سن چهل یا کمتر) 5 تا 10 درصد کل این بیماران را تشکیل می دهند.

پیشرفت بیماری پارکینسون

بعد از بیماری آلزایمر (Alzheimer)، بیماری پارکینسون معمولترین بیماری مخرب اعصاب (neurodegenerative) به حساب می آید. پارکینسون يک بیماری مزمن و همیشه در حال پیشرفت می باشد. این بیماری نتیجه از بين رفتن یا ضعیف شدن و لطمه خوردن سلول های عصبی در مغز میانی (سوبستانتیا نیگرا – substantia nigra) می باشد. این سلول های عصبی ماده ای به نام دوپامین، ترشح می کنند. دوپامین پیام های عصبی را از سوبستانتیا نیگرا (مغز میانی) به بخش دیگری از مغر به نام کارپوس استراتوم (corpus stratum)، می برد. این پیام ها به حرکت بدن تعادل می بخشند. وقتی سلول های ترشح کننده دوپامین در سوبستانتیا نیگرا (substantia nigra) می میرند، مراکز دیگر کنترل کننده حرکات بدن نامنظم کار می کنند.

این اختلال ها در مراکز کنترل بدن در مغز باعث به وجود آمدن علایم پارکینسون می شوند. اگر 80% سلول های ترشح کننده دوپامین از بین بروند، علامتهای پارکینسون پدیدار می شوند. علایم پارکینسون در مراحل اوليه بيماری ملایم و بیشتر اوقات در یک سمت بدن دیده می شوند و گاه حتی احتیاج به درمان پزشکی ندارند. ارتعاش در حالت استراحت یک علامت ویژه بیماری پارکینسون می باشد، که یکی از معمولترین علایم های پارکینسون به حساب می آید. اما بعضی از مبتلایان پارکینسون هیچ وقت با این مشکل برخورد نمی کنند. بیماران ممکن می باشد دست لرزان خود را در جیب یا پشت پنهان کنند یا چیزی را برای کنترل ارتعاش در دست نگه دارند. لرزش می تواند بیشتر از هر محدودیت جسمی دیگر اثر منفی روحی داشته باشد.

با مرور زمان علایم اوليه بدتر و وخیم تر می شوند. یک رعشه ملایم تبدیل به یک ارتعاش مزاحم و ملموس می گردد. ممکن می باشد تکه کردن غذا و بهره گیری از دست مرتعش به مرور زمان سخت تر گردد. برادیکینسیا (آرام شدن حرکت) به مشکلی کاملا محسوس بدل می گردد که محدود کننده ترین علامت و اثر پارکینسون می باشد. آرام شدن حرکت می تواند مانع انجام عادات روزانه گردد: لباس پوشیدن، ریش زدن و یا حمام کردن ممکن می باشد وقت بسیار زیادی از روز را بگیرند. تحرک ضعیف می گردد و مشکلاتی به وجودمی آورد مانند نشستن و برخاستن از صندلی یا اتومبیل، و یا غلتيدن در رختخواب. راه رفتن آهسته تر می گردد و بیمار حالت قوز پیدا می کند ( سر و شانه به طرف جلو تمایل پیدا می کند). صدای بیمار یک نواخت می گردد. کمبود تعادل می تواند باعث افتادن بیمار گردد. دست خط ریزتر (میکروگرافیا – micrographia) و ناخوانا می گردد. حرکات غيرارادی مانند حرکت دست در حال پیاده روی کم می گردد.

علایم پارکينسون معمولا ًدست یا پای یک طرف بدن اختصاص دارد اما با مرور زمان به دست یا پای سالم همان طرف هم سرايت می کند. این علایم پیشرفت می کند تا سمت دیگر بدن را هم تحت تأثیر قرار دهد. معمولا ً این پیشرفت تدریجی می باشد اما سرعت این پیشرفت از بیمار تا بیمار تفاوت دارد. مهم می باشد که بیماران پارکینسون در حال پیشرفت علایم با پزشک خود صحبت و مشورت کنند تا پزشک بتواند درمان را برای بیمارش فراهم کند زیرا بدن هر بیمار به گونه مختلف و متفاوت به داروهای گوناگون واکنش نشان می دهد. هدف از درمان برای بیماران از بین بردن علایم نیست بلکه تحت کنترل درآوردن عوارض می باشد. اين امر می تواند به بیمار کمک کند تا مستقل اقدام کند و یک کنترل مناسب برای این بیماری مزمن به وجودآورد. این بیماری از بین نخواهد رفت اما کنترل عوارض آن می تواند تا حد زیادی جلوی ناتوان کردن و از کار افتادگی را بگیرد.

بیماران پارکینسون اغلب از اين موضوع که بيماری آنها همواره در حال پيشرفت می باشد، آگاه هستند و اين موضوع می تواند باعث نگرانی شديد آنها گردد. مبتلایان پارکینسون ممکن می باشد بخواهند خود و معضلات خود را بیش از حد نیاز تحت کنترل درآورند و خود را با ديگر افراد مبتلا مقایسه کنند. نگرانی در مورد پیشرفت بیماری و امکان ادامه کار هم غيرعادی نيست.

پیشگویی و تخمین زدن پیشرفت این بیماری در یک بیمار مشخص غیر ممکن می باشد. سرعت پیشرفت و محدودیت های جسمی و روحی در بیماران مختلف متفاوت می باشد. نوعی راهنمایی برای تشخیص پیشرفت این بیماری در بیماران مختلف بر اساس پیشروی بیماری از زمان تشخیص هست اما این تنها در حد یک پیشنهاد می باشد.

وقتی محدودیتهای جسمی پارکینسون به حدی برسد که کارهای روزمره سخت شوند، درمان علایم پارکینسون آغاز می گردد.

توضیح بیماری

  • بیماری‌ پارکینسون‌ یک‌ بیماری‌ دستگاه‌ عصبی‌ مرکزی‌ در بزرگسالان‌ مسن‌تر که‌ مشخصه‌ آن‌ سفتی‌ عضلانی‌ پیشرونده‌ تدریجی‌، لرزش‌ و از دست‌ رفتن‌ مهارت‌های‌ حرکتی‌ می باشد‌.

این‌ اختلال‌ هنگام‌ رخ‌ می‌دهد که‌ نواحی‌ خاصی‌ از مغز توانایی‌ خود در تولید دوپامین‌ (یکی‌ از ناقلین‌ عصبی‌ در مغز) را از دست‌ می‌دهند.

علایم‌ شایع‌

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              
  • لرزش‌، به‌ خصوص‌ در حالت‌ عدم‌ حرکت‌ اندام‌
  • سفتی‌ عضلانی‌ و کندی‌ حرکت‌ در کل‌ بدن‌
  • راه‌ رفتن‌ نامتناسب‌ به‌ حالتی‌ که‌ پاها به‌ زمین‌ کشیده‌ می شوند و فاصله‌ پاها از هم‌ بیشتر از حالت‌ طبیعی‌ می باشد‌.
  • قامت‌ خمیده‌
  • از بین‌ رفتن‌ حالت‌ چهره‌
  • تغییرات‌ صدا؛ صدا ضعیف‌ و بم‌ می گردد.

دیدگاهتان را بنویسید