3-7- شش شاخصه مشترک واحد همسایگی
3-7-1- حمل و نقل، خارج از بافت مسکونی
یکی از معضلات کنونی شهرهای کشور بالاخص کلان شهرها، حضور بی رویه و بدون ضابطه اتومبیل در سطح زندگی شهری می باشد که تا حد زیادی پایین آمدن کیفیت زندگی، آسایش عمومی و فردی و افزایش آلودگی صوتی و هوا را به دنبال داشته می باشد. به همین مقصود، در واحد همسایگی شبکه های اصلی و شبکه راه های پر رفت وآمد نبایستی ازمیان بافت های مسکونی بگذرند. چنین خیابان هایی بهتر می باشد درمحیط پیرامون واحد همسایگی به وجودآیند.ظرفیت شبه راه های داخلی تنها برای سرویس دهی به تردد ساکنین می باشد و نه بیشتر. راه ها طوری طراحی می شوند که سرعت وسائل نقلیه آن به حداقل ممکن برسد و اولویت بهره گیری از فضا بیشتر بر اساس نیازهای افراد پیاده و تردد آنها شکل گرفته می باشد تا حضور و تردد سواره نیز در بافت به حداقل ممکن تقلیل یابد (حبیب، 1375).
3-7-2- حریم اجتماعی و خصوصی:

شبکه راه های داخلی واحد همسایگی بهتر می باشد که به صورت کوچه های بن بست با حجم تردد کم طراحی شوند تا آرامش محله حفظ گردد. این چنین راه هایی بایستی ایمنی، آرامش وحجم کمِ ترافیک را بطور متناسبی در داخل محله تأمین سازند و نوع کارکرد کوچه بن بست به گونه ای می باشد که عبور از آن برای افراد غریبه، چه پیاده و چه سواره مشکل می باشد که در منجر به حذف عبور گذری پیاده و سواره از درون بافت می گردد. همچنین وجود کوچه های بن بست در واحد همسایگی نوعی سلسله مراتب همسایگی و ایجاد حریم های همجواری را نیز باعث گردد.
تفکیک بلوک ها و ساختمان ها از یکدیگر نیز به گونه ای می باشد که حداکثر محرمیت به دست آید و واحدهای مسکونی کمترین اشراف را نسبت به هم داشته باشند. بلوک ها دارای دو جبهه هستند، که جبهه جلویی با خیابان و یا کوچه اصلی ارتباط دارد و محل انجام فعالیت های عمومی تر خانواده می باشد و جبهه پشت ساختمان نیز حریمی کاملاً خصوصی دارد و محرمیت آن بطور کامل در نظر گرفته شده و محلی برای فعالیت های کاملاً خصوصی افراد و خانواده ها می باشد. تردد و تماس افراد غریبه با واحدهای مسکونی از جبهه های جلویی ساختمان انجام می شود و جبهه پشت ساختمان محل تردد رسمی واحد مسکونی نیست (همان، 1375).
3-7-3- جمعیت بهینه در واحد همسایگی
«جمعیت مبنای این تئوری درحدود ۵۰۰۰ نفراست (بر اساس عملکرد یک مدرسه ابتدایی، جمعیت محله در حدود ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ نفر برآورد می گردد)، این محدودیت در اندازه جمعیت برای شکل گیری یک هویت مستقل جمعی اعمال شده می باشد، این جمعیت نه آنقدر زیاد می باشد که هویت محله بودن از آن ساقط گردد و نه آنقدر کم می باشد که در واحدها و یا محلات دیگر حل گردد. (همان، 1375)
3-7-4-مراکز فرهنگی و آموزشی در واحد همسایگی
از دیگر ویژگی های واحد همسایگی توجه ویژه به مسائل فرهنگی و در نظر گرفتن ضریب خاصّی برای مراکز آموزشی و فرهنگی می باشد. این واحد همسایگی به مرکزیت یک مدرسه ابتدایی به وجودمی آید که این مدرسه درمیان فضای سبز قرار گرفته می باشد. همچنین ساختمان های مذهبی، پارک، مرکز فرهنگی محله کاربری هایی هستند که عملکردی فرهنگی دارند (همان، 1375).

3-7-5- حدود فیزیکی واحد همسایگی:
حدود اشغال فیزیکی یک واحد همسایگی تقریباً ۱۶۰ ایکر( هر ایکر تقریباً برابر۴۰۰۰ متر مربع) بوده و حد تراکم جمعیت نیز ده خانوار در هر ایکر تعیین می گردد. شکل واحد همسایگی بهتراست به نحوی باشد که یک کودک پیش از نیم مایل(۸۰۰ متر) از واحد مسکونی خود تا مدرسه را بصورت پیاده نپیماید ( هر مایل برابر ۱۶۰۹ متر). فاصله نیم مایل، مسافتی می باشد که می توان در مدت ۱۰ دقیقه طی نمود(حبیب، 1375).
3-7-6- خدمات شهری:

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

ارائه خدمات شهری از دیگر اموری می باشد که در واحد همسایگی پیش بینی شده می باشد. نحوۀ توزیع و قرارگیری خدمات شهری در واحد همسایگی به گونه ای می باشد که خدمات درجه یک شهری تماماً در واحد همسایگی قرار می گیرد که علاوه بر کاهش چشم گیر سفرهای درون شهری، با در نظر داشتن مسافت ۱۰ دقیقه ای، بهره گیری از اتومبیل را نیز به صفر می رساند. این خدمات برای یک واحد همسایگی شامل مراکز خرید، مراکز مذهبی، کتابخانه و یک مرکز اجتماعی (محله ای) که بهتر می باشد در نزدیک ترین فاصله به دبستان قرارگیرد، می گردد (همان، 1375).
3-8- کاربری های عمده مهم در طرح کلارنس پری (واحد همسایگی(
همانگونه که گفته گردید اساس طرح پری ساماندهی کالبدی منطقه در جهت نیل به توسعه اجتماعی و فرهنگی می باشد و اساسی ترین مسئله اش ارتقاء و رشد روابط اجتماعی، آغاز در سطح محله و در نهایت در سطح شهر بوده می باشد. به همین دلیل می باشد در طرح پری ضریب خاصی به امور فرهنگی و اجتماعی توسط طراح داده شده می باشد تا زمینه این رشد فراهم گردد. در گام بعدی توجه پری معطوف به کاربری مسکونی بوده می باشد تا بتواند حداکثر امنیت وآرامش را برای آنان فراهم سازد. کاربری تجاری هم دور از ذهن او قرار نگرفته و با در نظر داشتن نوع فعالیت های تجاری، مکان یابی این کاربری در واحد همسایگی توسط پری مهم می باشد(شیعه، 1378).
3-8-1- دبستان:
دبستان به عنوان هستۀ اصلی در مرکز واحد همسایگی قرار می گیرد و فاصله آن از واحدهای مسکونی حداکثر تا ۸۰۰ متر می باشد تا محصلین بتوانند به راحتی و به صورت پیاده به دبستان بروند (درحقیقت این فاصله حدود واحد همسایگی را مشخص می کند.) همچنین پری به جهت توجه خاص به مسائل فرهنگی در واحد همسایگی، توجه ویژه ای به مدرسه دارد (همان، 1378).

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

3-8-2- پارکها:
فضای سبز و زمین های بازی ۱۰% وسعت هر واحد همسایگی را شامل می شوند. بخش اعظم این پارک ها، در مراکز واحد همسایگی و در جوار دبستان ها قرار می گیرند. در این طرح، زمین های بازی جهت بهره گیری بچه¬ها در طول واحد همسایگی پراکنده می شوند و فاصله محیط آموزشی (یا محل سکونت بچه ها) تا زمین های بازی، بیش از۴۰۰ متر نیست(شیعه، 1378).
3-8-3-مغازه های محلی:
مغازه ها در کناره های واحد همسایگی تأسیس می شوند. درحقیقت مغازه ها در مکانی ایجاد می شوند که در تقاطع راه ها بوده و با مغازه های سایر واحدهای همسایگی یا محلات مجاور باشند. ایجاد مغازه ها در کناره های واحد همسایگی، بدین دلیل می باشد که کلارنس پری معتقد بوده که وجود مغازه ها در مرکز، وسیله های نقلیه موتوری را به داخل بافت می کشاند و سلامت محیطی روانی واحدهای مسکونی را در معرض خطر قرار می دهد. برای همین بهترین مکان را برای کاربری های تجاری لبه های واحد همسایگی تشخیص داده می باشد (همان، 1378).
3-8-4- کاربری مسکونی:
منطقه واحدهای مسکونی جهت سکونت ۱۰۰۰ خانوار یا ۵۰۰۰ نفر، در نظرگرفته شده می باشد. بلوک ها بر اساس نوع اسکان و بعد خانوار تفکیک شده می باشد. در واحد همسایگی، هم خانه ویلایی و هم خانه های آپارتمانی در در کنار هم قرار گرفته اند.بخشی از افراد مالک همیشگی هستند و بخشی از ساکنین این واحد همسایگی اجاره نشین و یا ساکن موقت هستند. که معمولاً طول مدت اجاره آنها میان مدت (۵ ساله) و یا بلند مدت (۱۰ تا ۱۵ ساله) در نظر گرفته شده می باشد(همان، 1378).
3-8-5- خیابان ها و معابر عمومی:
هر واحد همسایگی به وسیلۀ راه های اصلی احاطه می گردد که این راه ها آمادگی پذیرش ترافیک سنگین تری را دارا هستند. این خیابان ها قادرند مرزهای مطمئنی برای واحد همسایگی باشند. در طرح کلارنس پری، شناخت و تأکید بر عوامل وسعت، مرزها، فضاهای باز، محل ساختمان های عمومی، مغازه های محلی وراه های داخلی، اساس کار به شمار می رود و یکی از عوامل گسترش ایدۀ واحد همسایگی، عدم ورود ترافیک گذری به درون بافت می باشد که یک آرامش نسبی را برای واحد همسایگی به دنبال دارد. ویژگی های کالبدی شبکه راه های واحد همسایگی به گونه ای می باشد که برای افراد عبور از خیابان های کناری از مزیت نسبی نسبت به راه های داخلی برخوردار می باشد که به بعضی از این ویژگی ها تصریح شده می باشد:
ـ عریض بودن راه کمربندی و کناری پیرامون واحد همسایگی و عرض کم راه های داخلی بافت
.ـ عدم امکان جهت یابی درست در بافت داخلی برای کسانی که به محیط آشنا نیستند
.ـ تعدد خیابان ها و کوچه های بن بست
ـ طراحی راه ها با اولویت استفادۀ پیاده(همان، 1378).
3-9- (رادبرن ؛ نمونه ای اجرا شده): رادبرن اولین مکانی بود که پذیرای ایده واحد همسایگی پری بود. طراحی این واحد همسایگی بر عهده هنری رایت و کلارنس اشتاین بود. این دو در طرحشان برای یکی از نواحی حومه ای رادبرن در نیوجرسی، پیشنهاد یک نظام برنامه ریزی برای نواحی مسکونی را عنوان کردند. اساس نظریه آن ها ایده بلوک های بزرگ مسکونی می باشد که برمبنای جدایی ترافیک پیاده و سواره قرار دارد و بسیاری از ویژگی های طرح کلارنس پری
در واحدهای طرح رادبرن به اجرا گذاشته گردید. درطرح رادبرن، خانه ها به صورت گروهی ایجاد می شوند که در اطراف آن ها انواع مختلف کوچه های بن بستی که به مسیرهای عبور پیاده و پارک ها مرتبط می شوند، قرار گرفته می باشد. مدرسه ها و فروشگاه ها تماماً در قسمت های ورودی این واحدهای بزرگ قرار گرفته اند. بلوک های بزرگ به مفهوم یک ایدۀ منطقی به سوی حل مسائل حرکات رفت و آمدی می باشد که اماکن مسکونی را از راه های اصلی به دور نگه می دارد(عظیمی و مقدم، 1386).

تصویر 3-2- طرح واحد همسایگی رادبرن ((URL6, 2014

در طرح رادبرن، پارک در مرکز بلوک های بزرگ به عنوان برترین نقطه محله در نظرگرفته شده می باشد.راه های موتوری نیز، به طرف خانه هایی