گرایش : مدیریت ورزشی

عنوان : ارتباط علّي بين احساس خودسودمندي و خطرپذيري رواني و اجراي شناگران

دانشگاه آزاد اسلامي

واحد تهران مرکزی

دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی

پایان نامه برای دریافت درجه کارشناسی ارشد M.A

رشته : تربیت بدنی و علوم ورزشی

گرایش: مدیریت ورزشی

عنوان:

ارتباط علّي بين احساس خودسودمندي، خطرپذيري رواني و اجراي شناگران

استاد راهنما:

دکتر فرشاد تجاری

استاد مشاور:

دکتر عبدالرضا اميرتاش

پایان نامه

بخش هایی از متن پایان نامه :

(ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)

فهرست مطالب:

فصل اول: کلیات پژوهش

مقدمه……………………………………………………………………………………………………………………… 3

1.1. اظهار مسئله…………………………………………………………………………………………………………. 4

2.1. اهمیت پژوهش………………………………………………………………………………………………….. 6

3.1. اهداف پژوهش………………………………………………………………………………………………….. 7

1.3.1. هدف کلی……………………………………………………………………………………………………. 7

2.3.1. اهداف اختصاصی………………………………………………………………………………………….. 7

4.1. سوال‌ها…………………………………………………………………………………………………………. 8

5.1. فرضیه‌ها……………………………………………………………………………………………………….. 8

6.1. پیش فرض‌ها…………………………………………………………………………………………………. 8

7.1. تعاریف مفهومی واژه‌ها و اصطلاحات………………………………………………………………… 8

8.1. محدودیت های پژوهش……………………………………………………………………………….. 10

فصل دوم: ادبیات و پیشینه پژوهش

1.2. زیربنای نظری…………………………………………………………………………………………… 12

2.2. پیشینه پژوهش……………………………………………………………………………………….. 12

فصل سوم: روش پژوهش

1.3. روش پژوهش………………………………………………………………………………………… 54

2.3. جامعه………………………………………………………………………………………………… 54

3.3. نمونه آماری و روش نمونه گیری……………………………………………………………….. 54

4.3. تعریف عملیاتی متغیرها……………………………………………………………………….. 54

5.3. مقیاس اندازه گیری متغیرها………………………………………………………………….. 54

6.3. جمع آوری داده ها………………………………………………………………………………. 55

1.6.3. ابزار اندازه گیری…………………………………………………………………………… 55

7.3. روش های آماری………………………………………………………………………………. 55

فصل چهارم: تحلیل داده‌های پژوهش

1.4. یافته های توصیفی………………………………………………………………………… 58

1.1.4. ویژگی های دموگرافیک………………………………………………………………… 58

2.1.4. متغیرهای پژوهش…………………………………………………………………………. 59

2.4. یافته های استنباطی………………………………………………………………………… 59

1.2.4. آزمون فرضیه های صفر………………………………………………………….. 59

فصل پنجم: نتیجه‌گیری و پیشنهادات

بحث و نتیجه گیری……………………………………………………………………………. 70

فهرست منابع و ماخذ

پیوست‌ها………………………………………………………………………………………… 86

منابع……………………………………………………………………………………………….. 91

چکیده انگلیسی……………………………………………………………………………….. 96

چکیده:

هدف از اين تحقيق بررسي ارتباط علّي بين احساس خودسودمندي، خطرپذيري رواني و اجراي شناگران می باشد. روش اين تحقيق علّی – همبستگي بوده و از روش ميداني به وسيله ابزار پرسشنامه جهت گردآوري داده ها بهره گیری شده می باشد. جامعه آماري تحقيق حاضر شامل کليه بازيکنان بزرگسال شناگران زن (200 نفر) حاضر در مسابقات کشوري سال 1393 مي باشد. نمونه آماري شامل 200 نفر از ورزشکاران بزرگسال شناگران زن حاضر در حاضر در مسابقات کشوري سال 1393 که به صورت تمام شمار انتخاب شده اند. ابزار اين مقاله پرسشنامه شخصيتي آيزنک شامل 40 سوال بود که ورزشکارن از لحاظ رواني با 4 خرده مقياس (رفتار مخاطره آميز، پرخاشگري، هيجان طلبي و اضطراب) مورد بررسي قرار مي داد. روايي آن نيز توسط اساتيد تربيت بدني و مربيان شنا تأييد گردید. پايايي آن 852/0 تعيين گرديد. در اين تحقيق آغاز با بهره گیری از آمار توصيفي که از ميانگين و انحراف معيار به مقصود اختصار کردن و طبقه بندي اطلاعات بهره گیری مي گردد. سپس از آزمون معادله ساختاري براي آزمون مدل بهره گیری خواهد گردید. يافته ها نشان داد بين خود سودمندي و ميزان خطر پذيري رواني ارتباط معناداري هست. تمامي ابعاد خودسودمندي و نيز کليه ابعاد ميزان خطر پذيري رواني در مدل، تأثیر معنادار داشتند. در نتيجه مي توان گفت احساس خودسودمندي و خطرپذيري برآوردکننده معني داري براي عملکرد در شرکت کنندگان مي باشند.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

فصل اول: کلیات پژوهش

مقدمه:

از آن جايي که قابليت يک فرد روي سازماندهي فعاليت ها و رفتارهاي وي تأثير مثبت مي گذارد (بندورا ، 1995)، افراد با خودسودمندي بالا، تعهد بيشتري نسبت به مشارکت و پايبندي در فعاليت هاي ورزشي دارند ( ديل و هندرسون[1]، 2005 ). اصطلاح خودسودمندي که بر نظريه شناختي آلبرت بندورا[2] (1977) مبتني می باشد به باور شخص در مورد اينکه چگونه به خوبي مي تواند در تغيير موفق باشد، دلالت دارد. در نظام شناختي – اجتماعي مقصود از خودسودمندي مفهومي می باشد که به احساس شايستگي و کفايت شخص در مورد انجام اعمالي که توان انجام آن را در خود مي بيند، تصریح دارد.

در چند دهه اخير روان شناسي ورزشي، بصورت بخش مهمي از مربيگري ورزشي در آمده می باشد بخصوص اين که مربيان بعنوان افرادي آگاه و با تجربه قبل از زمان مسابقه و هنگام آموزش و تمرينات، کنار ورزشکاران بوده و سعي مي کنند تا سطح اعتمادبنفس، خودسودمندي را اندازه گيري کرده و ارتباط اين عوامل را با موفقيت و عدم موفقيت ورزشکاران بسنجند (تجاري، 1378).

امروزه ورزش بخشي از زندگي شده می باشد و براي برخي مردم همه زندگي می باشد. توپي را در اختيار يک يا چند کودک بگذاريد. آن ها شروع مي کنند به پرتاب کردن، لگد زدن، تيم ساختن و مسابقه دادن و ديگر هيچ نمي خواهند. در دنياي بزرگسالان، بناها ، دستگاهها، تجهيزات و امکانات بسيار پرخرج و گرانقيمتي براي کاربردهاي ورزشي ساخته شده اند. مردم ساعت ها وقت خود را صرف ورزش يا ورزش هايي مي کنند که يا خود با آن ها درگير هستند و يا ديگران را در آن حال تماشا مي کنند. سرانجام، ورزش رفتار می باشد و بنابراين داراي بعدي روان شناسي می باشد، مهارت هاي رواني، اجزاي اصلي و اثبات شده اجراي پيوسته در سطوح بالاي رقابت بشمار مي طریقه، اين موضوع توسط ماهوني، گابريل و پرکنيز[3] (1987) نيز اظهار گردید که ورزشکاران رقابتي سطح بالا در مقايسه با ورزشکاران سطح پايين، اعتماد بنفس بيشتر و قابليت تمرکز بيشتر قبل از مسابقه و اضطراب کمتر و التزام و تعهد بيشتر در زمينه برتري در ورزش دارند.

1-1- اظهار مسأله

يکي از کاربردهاي روانشناسي در ورزش، کمک به بهبود عملکردها، يادگيري و اجراي صحيح تر وآسان تر مهارت ها می باشد که با بهره گیری از شيوه ها و تکنيک هاي مختلف مانند تمرين ذهني، حس اعتماد بنفس و خودسودمندي صورت مي پذيرد (هاردي. لو[1]، 1384). تئوري خودسودمندي بندورا بيان مي کند که وقتي مهارت هاي ضروري و محرک هاي کافي (انگيزش) موجود باشد، خودسودمندي، اجراي طبيعي را پيش بيني مي کند (رمضاني خليل آبادي، 1372) .به عبارت ديگر، تئوري خودسودمندي در حقيقت به قضاوت بشر ها از ظرفيت و توانشان در اقدام تعبير شده می باشد و حاصل طریقه پيچيده اي از باورهاي شخصي مي باشد که متکي به منابع مختلف اطلاعات، توانايي همچون تجربيات گذشته، باورها ، ترغيب و تشويق کلامي و شرايط رواني و برانگيختگي مي باشد (دبورا فلتز[2]، 1990).

مهارت هاي رواني، اجزاي اصلي و اثبات شده اجراي پيوسته در سطوح بالاي رقابت بشمار مي طریقه (صادقي، 1381). اغلب اين کمبودهاي رواني هستند که ورزشکاران نخبه را از اجراي بهينه در تمرين و مسابقه باز مي دارند تا اشتباهات و کمبودهاي فيزيکي (هکر[3]، 2000). به نظر لئون[4] (2002) مهم ترين عامل مؤثر در موفقيت يا عدم موفقيت ورزشکاران نخبه ويژگي هاي رواني آن ها ست (لنوس[5]، 2002).

خودسودمندي مهارت درک نيست، آن چيزي می باشد که من اعتقاد دارم مي توانم بامهارت تحت شرايط خاص انجام دهم و در واقع به اين معني می باشد که آن چیز که را که مي گويم احتمالا انجام خواهم داد . افرادي که داراي حس کم براي انجام يک کار هستند پیش روی کساني هستند که بر اين باورند بايد مشارکت مشتاقانه اي در انجام يک کار داشته باشند به خصوص هنگام مواجه با موانع. وينبرگ[6] (1981) پيشنهاد مي کند که درجه خودسودمندي يک نفر بطور مستقيم و يا غير مستقيم از طريق ذهني و احساسي بر اجرا تاثير مي گذارد. به طوري که هر چقدر اندازه خودسودمندي فرد بالا برود به همان اندازه عملکرد ورزشي او بهتر خواهد بود (اودورا کيسي[7]، 1995).

علاوه   بر خودسودمندي ، ميزان   خطرپذيري و عوامل خطرز ا (استرس ، هيجان خواهي، افزايش انگيزه) در عملکرد ورزشي افراد تأثير گذارند (يوزکو، باکمن ووايت[8]، 2008). به گفته زاکرمن[9] (1994) خطر به عنوان بخشي از يک هدف تابع ارزيابي فرد از اين وضعيت می باشد از آنجا که بسياري از رفتارهاي پر خطر موجب آسيب ديدن و يا آسيب رساندن مي باشد بستگي به انگيزه ها و پيامدهاي رفتار خطر پذيري و تعبير صحيح از خطر دارد.

خطرپذيري به ماهيت فرد و نوع روابط با ديگران بستگي دارد، گاهي اوقات خطر پذيري مي تواند منافع مثبتي براي افراد و جوامع آنها داشته باشد (هکر، 2005). گفته مي گردد خطرپذيري از ويژگي هاي ورزشکاران موفق می باشد (اسچوبل و گالوان[10]، 2006). گاهي اوقات خطرپذيري به علت بالا بردن سطح انگيختگي، خلاقيت هنري، تشديد احساسات و ماجراجويي بروز مي کند، درحقيقت افراد خطر مي کنند تا به يک نتيجه مطلوب دست يابند (گالوان، 2007). برخي افراد اساساً خطرپذير هستند و فعاليت هاي مخاطره آميزي انجام مي دهند، گفته مي گردد که سن افراد مشخص کننده ميزان خطرپذيري در آن ها می باشد، هر چه سن افراد بالاتر مي رود تمايل به امنيت در آن ها بيشتر مي گردد و خطر گريزتر مي شوند (جان، 2006 و آليسون[11]، 2004).

تحقيقاتي درخصوص تأثيرات خودسودمندي و خطرپذيري و قدرت ريسک در ورزشکاران انجام شده که در ارتباط با ارتباط ميان خودسودمندي و درک خطر با در نظر داشتن صدمات ورزشي اينگونه بيان مي کنند که وجود اعتماد بنفس در افراد موجب جلوگيري از صدمات ورزشي مي گردد، علاوه بر آن در ورزش هاي رقابتي   وجود اضطراب منجر به مجروح شدن افراد مي گردد و عدم وجود خودسودمندي منجر به ترس از محيط ورزشي مي گردد (مارک[12]، 2009) . پاجارس[13] ( 1996 ) در تحقيقات خود به اين نتيجه رسيده می باشد که ارزيابي خودسودمندي نشان مي دهد که اعتمادبنفس افراد باعث موفقيت آن ها در به انجام رساندن کارها مي گردد. خودسودمندي در ورزشکاران منجر به ريسک بيشتر مي گردد (سندرا[14]، 2004). ميزان درک خطر نسبت به صدمات در دختران بيشتر از پسران می باشد ( آنتوني[15]،2004).

با در نظر داشتن بررسي تحقيقات پيشين و مزيت هاي کاربرد متغيرهاي خودسودمندي و خطرپذيري در سطوح مختلف قهرماني، باعث ايجاد سؤالاتي در ذهن محقق گرديد که آيا مدل مفهومي ارتباط علي بين متغير خطرپذيري رواني و احساس خودسودمندي و عملکرد معني دار می باشد؟

2-1- ضرورت و اهمیت پژوهش

يکي از مهمترين دلايلي که ورزشکاران را از رسيدن به نيروهاي ذاتي شان باز مي دارد در نظر داشتن بهبود کيفيت هاي فيزيکي در توسعه مهارت ها و عملکردهاي ورزشي می باشد، به عبارت ديگر آنان اين حقيقت را که بشر تنها جسم نيست را دست کم گرفته اند. مسئله احساس خودسودمندي از اساسي ترين عوامل مؤثر در رشد مطلوب اجراي مهارت هاي ورزشي می باشد و بر روي يادگيري و عملکرد ورزشکاران تأثيرگذار می باشد. احساس خودسودمندي به عنوان عامل مرکزي و اساسي در سازگاري رواني و موفقيت ورزشي ورزشکاران مي باشد (تجاري، 1391).

براي شرکت کنندگان در ورزشهاي قهرماني شهرت، کسب افتخار ودر نتيجه بهره گیری از امتيازات جنبي قهرماني در سطوح مختلف انگيزه هاي اصلي مي باشد وعواملي زیرا خصوصيات شخصي، چگونگي روابط با ورزشکاران ديگر و شناخت مربي از ورزشکار بر سطح خودسودمندي و کيفيت ارائه بازي اثر خواهد داشت (شريفي فر، 1379). همچنين خطرپذيري عاملي می باشد که ممکن می باشد در رشته هاي مختلف و در موقعيت هاي مختلف به گونه اي خاص اقدام کند گاهي اوقات لازم می باشد بازيکن جهت يادگيري و کسب تجربه هاي جديد به خود فرصت ريسک کردن را بدهد و به جايي که از آن موقعيت فرار کند، در آن بماند. خطر مفهومي می باشد که به نوعي در همه تصميمات ما هست افراد در اشتياقشان براي شانس متفاوت هستند تمايل به پذيرفتن يا خودداري از خطر به مقدار زماني که بازيکنان لازم دارند تصميم بگيرند و مقدار اطلاعات و تجربياتي که از قبل داشته بستگي دارد . به عنوان مثال در رشته تيراندازي فرد ممکن می باشد يک مهارت را انجام داده باشد و بداند درصد خطا و يا آسيب پذيريش بالا باشد اما بازهم تمايل به بجای آوردن آن داشته باشد، اين بستگي به انگيزه هاي فردي و درجه خودسودمندي فرد از خود و اعتماد به نفس بازيکن دارد. بنابراين تحقيق و بررسي روابط بين خودسودمندي اجراي مهارت هاي ورزشي و ميزان خطرپذيري و ارزيابي نتايج بدست آمده بعد از اجراي مسابقه مي توان در صورتي که ارتباط معني داري داشته باشد از خودسودمندي اجراي مهارت هاي ورزشي و خطرپذيري رواني به عنوان يک متغير برآوردکننده نتايج اجراهاي رقابتي سود جست.

[1] .Hardi,lo

[2] . Deborahl.feltz

[3] . Hacker, C.

[4] .leon

[5]. Leunes

[6] .Vinberg

[7] . odorakisy

[8].Yusko, Buck man & White

[9].zakerman

[10] . schwebel &Galvan

[11] .john & Alison

[12] Mark

[13]. Pajares

[14] .Sandra

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

[15]. Anthony R.Kontosn

[1]. deel & Henderson

[2]. Bandura

[3].Mahoney,Gabriel & perkins

تعداد صفحه : 105