منبع تحقیق : دانلود پروژه رشته برق در مورد عايقهاي الكتريكي – قسمت چهارم

دانلود پایان نامه

اگر پس از انقضاء مدت فوق دماي روغندر بالاي تانك در مورد ترانسهاي تا ظرفيت 250 MVA به 80 درجه سانتيگراد و در مورد ترانسهاي با ظرفيت بيش از 250 MVA به 75 درجه سانتيگراد نرسد ، مي توان را با رسيدن به اين دما ها و حداكثر به مدت يك ساعت با فنهاي خاموش تحت بار نامي نگهداشت . اگر از سيستم اتوماتيك تنظيم دما بهره گیری گردد بايد توجه داشت كه به هر حال فنها بايد در 55 درجه سانتيگراد دما روغن و يا بلافاصله پپس از رسيدن بار به حد نامي استارت شوند . در بعضي موارد كه سطوح خارجي تانك و رادياتورهاي ترانس تكافوي دفع حرارت را به محيط اطراف نمي نمايد ، از كولرهاي آب بهره گیری مي گردد .

نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

در اين حالت روغن توسط يك پمپ سانتريفوژ در يك مدار بسته شامل تانك ترانس و كولر سير كوله شده وخنك مي گردد .

در بهره گیری از كولر آبي ، روغن گرم از بالاي ترانس توسط پمپ به درون كولر هدايت شده و پس از خنك شدن و عبور از هواگير از قسمت پائين تانك وارد ترانس مي گردد.

البته نقاط ورد و خروج روغن بايد در دو طرف يك قطر قرار گيرند تا روغن كاملاً گرم به طرف كولر رفته و راندمان سيستم افزايش يابد .

كولرهاي آبي كه براي اين مقصود بكار برده مي شوند معمولاً ا زتعداد زيادي لوله هاي باريك كه داخل يك مخزن قرار دارند تشكيل مي شوند به طوريكه آب خنك كننده از درون لوله ها عبور نموده و روغن در فضاي بين آنها جريان پيدا مي كند .

كيفيت خنك كنندگي سيستم نيز بااندازه گيري اختلاف درجه حرارت بين روغن ورودي و خروجي از ترانس ارزيابي مي گردد . اگرماكزيمم درجه حرارت آب خنك كننده 25 درجه سانتيگراد باشد اختلاف دماي فوق نبايد از 10 درجه سانتيگراد كمتر بشود . پمپ روغن حتماً بايستي قبل از كولر قرار گرفته و روغن با فشاري حدود 1/0 تا 2/0 مكا پاسگال وارد كولر گردد .

د رغير اين صورت يعني وقتي كه كولر در طرف مكش پمپ قرار گيرد ، زیرا فشار روغن در داخل آن به قدر كافي بالا نمي رود ، وجود كوچكترين منفذ و يا لقي در اتصالات لوله هاي كويل موجب ورود آب به داخل روغن خواهد گردید .

مسير لوله هاي آب كولر نسبت به ترانس و لوله هاي روغن طوري بايد ترتيب داده گردد كه فشار استاتيك روغن د رمواقعه قطع اضطراري پمپ حدود 03/0 الي 05/0 مگا پاسگال از فشار آب زيادتر گردد تا در صورتيكه لوله هاي كولر آسيب ديده باشند از ورودي آب به درون روغن ممانعت به اقدام آيد .

كليه لوله ها و لوازم سيستم مخصوصاً در قسمت مكش پمپ بايد كاملا محكم و آب بندي شده باشند تا از نفوذ هوا به داخل روغن پيشگيري گردد ، معهذا براي جداسازي هوايي كه احتمالا در روغن هست از هواگير كه از دو منبع سيلندري شكل متحدالمركز تشكيل شده می باشد ، بهره گیری شده و اين هئاگير قبل از بهره گیری روغن به ترانس و در مسيرلوله نصب مي گردد ، به سبب حجم حرارتي زياد فقط در زمان كوتاهي مي توان ترانسهاي فوق را بدون وجودكولر (در مواقع قطع اضطاري ) تحت سرويس نگه داشت .

نكته ديگري كه در اين ارتباط لازم به يادآوري مي باشد اين می باشد كه براي پيشگيري از ورود آب به داخل روغن در موقع راه اندازي سيستم بايد پمپ روغن و سپس پمپ آب را روشن نموده و بالعكس هنگام قطع سيستم آغاز بايد پمپ آب و سپس پمپ روغن خاموش گردد . در ترانسهايي كه با جريان تحت فشار روغن و فن (OFAF) خنك مي شوند ، حداكثر 10 تا 15 دقيقه پس از اعمال بار نامي ، پمپ هاي روغن را بايد استارت نمود.

در حاليكه فنهاي هوا را مي توان تا رسيدن درجه حرارت روغن به حدود 45 تا 50 درجه سانتيگراد همچنان خاموش نگه داشت .

در راه اندازي ترانسهايي كه با جريان طبيعي روغن خنك مي شوند (ONAF, ONAN) سرمايه محيط هيچگونه محدوديتي ايجاد نمي كند ، در حاليكه سيستمهاي خنك كنندهاي كه در انها روغن تحت فشار پمپ (OFAF, OFAN) سير كوله مي گردد را فقط تا 25- درجه دماي محيط مي توان راه اندازي نمود .

اگر ترانسفورماتوري با سيستم خنك كننده OFAF به عنوان واحد رزرو در نظر گرفته گردد، تمام سيستم خنك كننده بايد در وضعيت اتوماتيك و بدون عيب آماده بهره برداري بوده و از دستي كردن بعضي قسمتها و يا تحت تعمير قرار دادن فنها و الكتروموتورها در اين خلال خود داري نمود .

اگر بخواهيم ترانسي را كه با كولر آب خنك مي گردد براي مدت محدودي از مدار خارج سازيم ، شيرهاي خروجي آب و روغن آن بلافاصله بايد بسته شوند ، البته در بعضي موراد ممكن می باشد اين اقدام به گونه اتوماتيك و توسط شيرهاي برقي نيز انجام گيرد ولي در صورتيكه اين نوع ترانسها براي تعميرات طولاني از مدار خارج مي شوند ، بلافاصله بايد

با افزودن لايه اي از عايقهاي حرارتي به مصالح جداره خارجي ساختمان، مقاومت حرارتي آنها به مقدار اقلل حرارت آنها كاهش مي يابد. بديهي می باشد، كاهش ضريب انتقال اجزاي ساختمان، از ميزان انتقال حرارت آنها مي كاهد و باعث صرف جويي در مصرف سوخت و همچنين بهبود كيفيت آسايش در ساختمان خواهد گردید.

براي درك بهتر مطلب ، در اينجا تغييري كه يك لايه 5 سانتيمتر عايق حرارتي از جنس يونوليت (= 0/034 W.m2degc) در ديوار آجري د مورد بررسي قرار مي گيرد . جهت نصب اين لايه عايق، ديوار مورد بحث به صورت دو لايه 11 سانتيمتر ي در نظر گرفته شده می باشد. (26)

با مقايسه ضريب انتقال به دست آمده و ضريب انتقال اين ديوار در حالت قبل ) نتيجه مي‌گردد كه افزون يك لايه 5 سانتيمتري عايق حرارتي باعث بيش از 70 درصد كاهش درضريب انتقال حرارت ديوار خواهد گردید. به عبارت ديگر، اين عايق حرارتي، ميزان انقال حرارت از واحد سطح ديوار را به كمتر از مقدار اوليه آن، تقليل داده می باشد.

تاثير اين لايه عايق دربا لابردن دماي سطح داخلي ديوار قابل توجه می باشد. همان گونه كه در شكل 2 – 9 نشان داده شده افزودن عايق حرارتي به مصالح ديوار، دماي سطح داخلي آن را از 4/12 درجه سانتيگراد به حد 2/18 درجه سانتيگراد افزايش داده می باشد كه با توجه با مطالبي كه در بخش آسايش حرارتي بيان گرديد، شرايط مناسبي را براي تامين آسايش حرارتي ايجاد مي نمايد.

بهره گیری از عايق حرارتي در اجزاي مختلف ساختمان، علاوه برمزايايي كه توضیح داده گردید، به جلوگيري از ميعان بخار آب موجود در هوا در سطوح يا در داخل مصالح اجزاي ساختنمان نيز كمك مي نمايد. با به كارگيري صحيح عايق حرارتي و جلوگيري از نفود بخار آب به داخل مصالح، مي توان از ميعان بخار آب در سطوح يا در داخل مصالح جلوگيري نمود. البته بياد توجه داشت كه عدم دقت دربه كارگرفتن و محل استقرار صحيح لايه هاي عايق حرارتي باعث خواهد گردید كه استفاه از عايق حرارتي نه تنها مشكلي را حل ننمايد بلكه خئد باعث ميعان بخار در پشت يا در داخل عايق شده و كيفيت آن را به ميزان قابل توجهي پايين آورد. اين به آن دليل می باشد كه تاثير رطوبت در كاهش ضريب هدايت مصالح سبك و بخصوص عايقهاي حرارتي (به استثناي بعضي از عياقها مثل يونوليت كه در برابر رطوبت غير قابل نفوذ هستند) بسيار زياد می باشد. به همين دليل، نكته مهم و اساسي در تعيين محل نصب عايقهاي حرارتي، اطمينان از خشك ماندنشان و جلوگيري از نفوذ رطوبت به داخل آنهاست.

بهينه ضخامت عايق حرارتي

به طول كلي بهينه عايق ، يا به عبارت ديگر بهينه ضاخت عايق حرارتي در هر يك از جدارهاي خارجي ساختمان عبارت می باشد از مقدار عياقي كه كل هزينه هاي گرمايش و سرمايش فضاهاي محصور بين آن جدارها را در طول عمر مفيد عايق به حداقل برساند. كل هزينه هاي گرمايش و سرمايش در طول عمر يك ساختمان عبارت می باشد از مجموع هزينه هاي سرايش و گرمايش در طول عمر مفيد عايق و هزينه تهيه و نصب عايق.

با افزاش مقاومت عايق حرارتي موجود درجدارهاي خارجي يك ساختمان ( در نتيجه بهره گیری از عايقهاي با كيفيت بالاتر يا به اضافه كردن ضخامت عايق) هزينه گرم كردن يا سرد كردن فضاهاي داخلي آن ساختمان كاهش يافته و هزينه تهيه عايق افزايش مي‌يابد. مادامي كه كاهش هزينه گرمايش و سرمايش (يعني صرفه جويي اضافي) كه ناشي از افزودن مقاومت حرارتي عايق می باشد بيش از افزايش هزينة‌ آن باشد، كل هزينه‌هاي دوره اي كاهش خواهد يافت. اما بتدريج هر چه ضخامت عايق بيشر مي‌گردد، صرفه جويي اضافي نسبت به واحد تغيير ضخامت كاهش مي يابد. در حالي كه معمولاً هزينه اضافي تهيه و نصب عايق، نسبت به اولين لايه عايق، ثابت مانده يا زيادتر مي‌گردد.

در مرحله اي از اضافه كردن عايق حرارتي، هزينه اضافي بيش از صرفه جوي اضافي خواهد گردید و در نتيجه هزينه هاي دوره اي افزايش مي يابد. در مرحله اي كه صرفه‌جويي اضافي، مساوي، هزينه اضافي مي گردد، هزينه هاي دوره اي به حداقل خود مي رسند. ضخامت عايق در چنين مرحله اي، بهينه ضخامت عايق حرارتي می باشد. اما درهر صورت چنانچه در اين مرحله، هزينه هاي دوره اي، بيش از صرفه جويي از حاصل از كاربرد عايق حرارتي باشد، بهينه عايق براي جدار مورد نظر، عدم بهره گیری از آن می باشد.

به دليل تفاوت ميزان جذب و اتلاف حرارت درجدارهاي خارجي ساختمان، بهينه عايق هر يك از جدارها نيز متفاوت می باشد. به گونه كلي هرچه شرايط زمستاني سخت تر و سيستم مكانيكي حرارتي، كارآيي كمتري داشته باشد يا انرژي حرارتي گرانتر باشد، بهينه ضخامت عايق حرارتي هر يك از جدارهاي خارجي ساختمان بيشتر خواهد بود. برعكس، هرچه سيستم حرارتي يك ساختمان كارآيي بيشتري داشته باشد ضخامت عايق بهينه كمتر خواهد بود.

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              


روش مخاسبه بهينه عايق حرارتي

همان گونه كه قبلا نيز تصریح گردید (يا ضخامت) بهينه عايق را مي توان با بررسي و مقايسه صرفه جويي اضافه و هزينه اضافي مربوط به هر لايه عايق اضافه شده در جدارهاي خارجي ساختمان به دست آورد. هزينه تهيه و نصب عايق به نسبت ضخامت آن افزايش مي يابد. اين هزينه اضافي شامل مرد كارگر و افزايش قيمت ناشي از اضافه شدن عايق می باشد . اغلب مي بايست عايق حرارتي را در چندين لايه به كار برد، زیرا معمولاً اين مصالح با ضخامتهاي مورد نياز ساخته نمي گردد. گذشته از اين، غالبا بهره گیری از عايق حرارتي در چندين لايه براي خنثي كردن حركتهاي ناشي از انقباض و انبساط مصالح لازم می باشد.

هزينه جبران انرژي تلف شده از اجزاي مختلف ساختمان با مقدار حرارت انتقال يافته از آن اجزاء ارتباط مسقيم دارد. همان گونه كه در شكل 4-1 نشان داده شده با افزايش ضخامت عايق، مقاومت حرارتي افزايش يافته و در نتيجه مقدار انتقال حرارت يا اتلاف انرژي تقليل مي يابد. بنابراين، هزينه جبران انرژي تلف شده با افزايش ميزان عايق كاهش مي يابد.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

از آنجا كه بهينه ضخامت عايق زماني به دست مي آيد كه كل هزينه جبران انرژي تلف شده و هزينه تهيه و نب عايق در طول عمر مفيد عايق پايين ترين مقدار باشد، لازم می باشد اين دو هزينه در مبناي اخدي مقايسه شوند. بدين مقصود مي بايست هزينه سالانه تهيه و نصب عايق را با متوسط سالانه هزينه انرژي تلف شده مقايسه نمود. يا آنكه بايد هزينه كل تهيه و نصب عايق مقايسه نمود. از ميان دو روش، روش اول عملي‌تر می باشد زیرا هزينه ها به شكل واقعي تري خود را نشان‌داده و براي مقايسه مناسبرترند.

هنگامي كه مجموع اين دو هزينه، يعني كل هزينه ها به حداقل مي رسد، ضخامت عايق اقتصادي ترين مقدار خود را خواهد داشت، بهره گیری از لايه هايي با ضخامتي بيشتر از اين ضخامت باعث افزايش كل هزينه ها در طول عمر مفيد عايق شده و اقتصادي نخواهد بود.

3-2-4 عوامل موثر در تعيين بهينه عايق حرارتي

عومل متعددي در تعيين بهينه عايق حرارتي تاثير م گذارند. در اين قسمت هر يك از اين عوامل مورد بررسي و مطالعه قرار مي گيرد.

  • شرايط اقليمي

شراط اقليمي هر منطقه يكي از عوامل تعيين كننده مقدار بارهاي حرارتي و برودتي ساختمانهاي واقع در آن منطقه و در نتيجه تعيين كننده ميزان انرژي لازم جهت تامين آسايش در آن ساختمانهاست. عوامل موثر در گرمايش و سرمايش ساختمان، عبارتند از: شدت سرما يا گرما. در ارتباط با شدت سرما يا گرما در يك منطقه مي توان دماي بحراني هواي خارج را به عنوان عياري جهت مقايسه[1] شرايط مختلف اقليمي و گروهبندي آنها به كار برد. دررابطه با دوام گرما يا سرما، روز درجات سرمياش و روز درجات گرمايش در طول سال معيار مناسبي خواهد بود.

2-قيمت انرژي

قيمت انرژي مصرفي جهت كنترل شرايط داخلي ساختمان، چه در مورد گرمايش و چه در مورد سرمايش ساختمان، يكي از عوامل عمده در تعيين بهينه عايق حرارتي می باشد. هرچه انرژي مصرفي گرانتر باشد، هزينه جبران حرارت تلف شده بيشتر بوده و در نتيجه ضخامت بهينه عايق بيشتر می باشد

  • هزينه تهيه و نصب عايق
  • هزينه تهيه و نصب عايق حرارتي عمده ترين قست سرمايه گذاري در عايقبندي ساختمان محسوب مي‌گردد.
  • هزينه تغيير سسيستمهاي ساختماني

4-به كار بردن عايق حرارتي در جدارهخاي خارجي ساختمان معمولاً تغييراتي را در سيستمهاي متداول ساختماني ايجاد مي نمايد كه موجب صرف هزينه اضافي مي‌گردد. الين هزينه شامل هر گونه هزينه مربوبط به تغيير سسيستم و مصالخ ساختماني ناشي از به كاربردن عايق حرارتي در ساختمان و خود جزئي از سرمايه‌گذاري اوليه به حساب مي آيد.

  • بازده سيستمهاي حرارتي ئ برودتي

براي كنترل شرايط حرارتي فضاهاي داخي ساختمان از سيستمهاي مكانيكي بهره گیری مي‌گردد. ظرفيت اين سيستمها به بارهاي حرارتي وبرودتي ساختمان و بازده سيستمي كه همان كيفيت و كميت تبديل انرژي هاي فسيلي به گرما وبرودت می باشد،بستگي دارد. بنابراين، بازده اين سيسمتها نيز نقشي در تعيين ميزان بهينه عايق را دارا هستند. سيستمهايي كه از بازده پاييني برخوردارند توجيه اقتصادي بيشتري را براي بهره گیری از عايق بيشتر در اجزاي ساختمان به وجود مي آورند.

این نوشته در برق ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخی بگذارید