منبع تحقیق : دانلود پروژه رشته شهرسازی با موضوع طراحی کل مجموعه شهر – قسمت سوم

دانلود پایان نامه
برای دانلود فایل ورد متن کامل اینجا کلیک کنید

به نظر طراحان غربی وقتی می توان گفت فضای خارجی به نحو مطلوبی محصور شده که نسبت ارتفاع ساختمان به عرض فضا ، تا باشد. اگر این نسبت از کمتر باشد خصوصیت محصور بودن فضا از بین می رود.
خصوصیت تقارن در فضاهای متناسب
بسیاری از فضاهای معماری و شهری در ایران در حالیکه متناسب و واجد مقیاس انسانی هستند متقارن نیز می باشند.
اصل فضاهای متباین

نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید
فضاهای متباین فضاهایی هستند که از نظر خصوصیات عرض و طول و ارتفاع از طرفی و عناصر و اجزاء محصور کننده از طرف دیگر با یکدیگر تفاوت دارند.
دو خصوصیت عمده فضاهای متباین در شهرهای قدیمی ایران، پهن و باریک شدن فضا و همچنین سر باز و سر بسته بودن آن می باشد.
تفاوت در نحوه محصور کردن فضاها از نظر مقیاس فضا و تناسب جزئیات بدنه محصور کننده فضا می تواند خصوصیت تباین را بین رشته ای از فضاها تشدید کند. در طراحی فضاهای متباین بایستی خصوصیت تفاوت و جاذبه بصری و همچنین قلمرو را مورد توجه قرار داد. برای مثال فضای بازی که ورودی چند خانه مسکونی به آن باز می گردد، در اصل فضای عمومی همین چند خانه مسکونی به شمار می رود و مرز تفاوت فضایی بایستی به گونه ای باشد که ناظر در حرکت خود کاملاً آنرا از نظر بصری احساس کند. روش طراحی چنین فضاهایی با تغییر مقیاس و خصوصیت محصور کردن فضاها میسر می گردد.
طراح شهری بایستی جوهر طراحی فضاهای بسیار زنده شهری مانند بازار را بیاموزد و ادراک کند. فضاهای بازار در حالیکه محل خرید و فروش می باشد و جمیعت در آن موج می زند، گردشگاهی هم برای شهر به حساب می آید. گذر سرپوشیده بازار که ناگهان به چهار سوق باز می گردد و یا کوچه ای تنگ که یکباره سر از میدانی بیرون آورد، احساس مجذوب کننده ای از تباین فضایی در ناظر بیدار می کند.
اصل قلمرو
معلوم و مشخص بودن حد و مرز یا قلمرو فضایی که بشر در آن زندگی می کند، خصلت فطری اوست. قلمرو فضایی معمولاً به دو صورت: خصوصی و عمومی قابل تشخیص می باشد. بدیهی می باشد که فضای خصوصی حد و مرز یا قلمرو خصوصی یک یا چند نفر را تعریف می کند و فضای عمومی نشان می دهد که متعلق به همگان می باشد.
1- فضای خصوصی شامل حیاط و عناصر در برگیرنده آن.
2- فضای نیمه خصوصی – نیمه عمومی به صورت یک بن بست اختصاصی یا یک هشتی که به چند خانه راه داشته می باشد.
3- فضای عمومی به صورت گذر و میدان.

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

– فضای نیمه عمومی- نیمه خصوصی به ساکنین داخل یک خانه و یا خانواده هایی که دَرِ خانه آنها به فضای یک سکو، هشتی یا بن بست باز می گردد، احساس تملک و امنیّت می بخشد.
– فضای نیمه خصوصی، نیمه عمومی نشان می دهد در حالیکه ساکنین می توانند در فضای کاملاً خصوصی خود بدون مداخله غیر اقدام کنند، در فضای نیمه خصوصی گرد هم آیند و با مشورت و تماس با یکدیگر تماس بگیرند. این امر در قوت بخشیدن به زندگی اجتماعی صاحبان فضای نیمه خصوصی – نیمه عمومی موثر می باشد.
– فضای نیمه خصوصی- نیمه عمومی نشان می دهد که به چند خانوار تعلق دارد و الزاماً موجب شناسایی و آشنایی ساکنین آن با یکدیگر می گردد. یکی از نتایج این آشنایی هشیاری و مراقبت ساکنین نسبت به محدوده فضای مشترک خود می باشد.
– از آنجا که فضای نیمه خصوصی اکثراً مورد بهره گیری ساکنین آن فضاست، لذا از شلوغی و رفت و آمد عموم بر کنار می باشد.
به گونه کلی قلمرو را می توان به صورت: قلمرو یک واحد محله ای، قلمرو چندین واحد مسکونی(مجموعه همسایگی) و قلمرو یک واحد مسکونی تقسیم بندی نمود. در شهرهای قدیم ایران قلمرو چندین واحد مسکونی به صورت یک بن بست سربسته و سرباز می باشد که مدخل آن با یک لنگه طاق مشخص می گردد. قلمرو یک یا چند واحد مسکونی به صورت فضایی می باشد که نسبت به معبر عمومی عقب نشسته می باشد.
اصل ترکیب (کمپوزیسیون)
مقصود از این واژه در اینجا ترکیب فضاها و بدنه محصور کننده آنهاست در بسیاری از فضاهای شهری غرب نمای اصلی ورودی ساختمانها در جوانب مختلف میدان در مجموع بدنه محصور کننده را تشکیل می دهد، در واقع بناهای محصور کننده اکثراً مشرف به میدان هستند.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

در صورتیکه بناهای مختلفی با هم ترکیب شوند و فضایی را محصور کنند، لازم می باشد ما بین این بناها آنچنان هماهنگی از نظر وحدت شکل مستقر باشد که بدنه محصور کننده علی رغم تشکل از ساختمانهای مختلف صورتی پیوسته پیدا کند. در این صورت به جای کلمه ساختمانهای مختلف می توان کلمه واحدهای همانند و متناسب را بکار برد که مجموعه آنها پیوسته و متناسب می باشد. این خصوصیت متناسب کننده و پیوند دهنده را می توان هویت معماری نام نهاد که در مورد ساختمانهای مجموعه شهر نیز مانند ساختمانهای بدنه یک گذر یا یک خیابان یا میدان مصداق پیدا می کنند.
در صورتیکه میان بناهای مختلف محصور کننده فضا ناهماهنگی شکلی باشد و عناصر ترکیب کننده نمای هر ساختمان حداکثر برای خود بدون ارتباط با ساختمانهای مجاور طراحی شده باشند، مجموعه فاقد ترکیب می باشد.

این نوشته در معماری و شهرسازی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخی بگذارید