منبع پایان نامه : سمینار ارشد مهندسی نساجی علوم الیاف: آخرین روش های به کار رفته در تهیه پارچه های ضدآب

دانلود پایان نامه

با عنوان : آخرین روش های به کار رفته در تهیه پارچه های ضدآب

در ادامه مطلب می توانید تکه هایی از ابتدای این پایان نامه را بخوانید

و در صورت نیاز به متن کامل آن می توانید از لینک پرداخت و دانلود آنی برای خرید این پایان نامه اقدام نمائید.

دانشگاه آزاد اسلامی

واحد تهران جنوب

دانشکده تحصیلات تکمیلی

سمینار برای دریافت درجه کارشناسی ارشد

مهندسی نساجی – شیمی نساجی و علوم الیاف

عنوان:

آخرین روش های بکار رفته در تهیه پارچه های ضدآب

برای رعایت حریم خصوصی اسامی استاد راهنما،استاد مشاور و نگارنده درج نمی گردد

تکه هایی از متن به عنوان نمونه :

(ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)

چکیده:

مسئله پارچه های ضد آب از دیرباز همواره مورد توجه بشر بوده. این خصوصیت در برگیرنده 2 دسته از تکمیل ها در صنعت نساجی می باشد، یکی تکمیل ضد آب و دیگری تکمیل دفع آب، که در تکمیل ضدآب پوششی از مواد هیدروفوب بر روی سطح کالا قرار می گیرد که تمام منافذ پارچه مسدود می گردد، اما در تکمیل دفع آب فضای بین نخ ها در پارچه باز می ماند. مواد متنوعی جهت دافع آب کردن پارچه هست مانند بهره گیری از دافع های پارافینی، دافع های استئاریک اسید ملامین، دافع های سیلیکونی و دافع های بر پایه فلوئوروکربن، که بر روی پارچه اعمال می شوند. پارچه های ضد آب با قابلیت تنفس نیز مورد مطالعه قرار گرفته اند، و این پارچه با روش های مختلفی تولید می گردند که این روش ها شامل: 1- پارچه های بافت متراکم، 2- غشاءهای نازک، 3- پوشش دادن، می باشد که شرایط اقدام و خصوصیات هرکدام مورد مطالعه قرار می گیرد. اخیرا با پیشرفت هایی که در زمینه تولید پارچه های با خصوصیت آب گریزی صورت گرفته، دستاوردهای مطلوبی حاصل گردیده، مانند ایجاد خاصیت آبگریزی با بهره گیری از نانوذرات سیلیکا. که این نانوذرات سیلیکا به همراه ترکیبات دیگر تحت عنوان ترکیبات آبگریز، به نتایج بسیار مطلوبی در زمینه آبگریزی سطح پارچه رسیده اند. مانند ترکیبات نانوذرات سیلیکا به همراه مخلوط سیلان های ان – اوکتیل تری متوکسی سیلان (OTMS)، به عنوان سیلان آبگریز و بیس (تری اتوکسی سیلیل) اتان (BTEOSE)، به عنوان سیلان کراس لینک کننده مورد بهره گیری قرار گرفته، با اعمال این ترکیب بر روی پارچه های پنبه ای شستشو و سفیدگری شده نتایج خوبی را به همراه داشت. و با آزمایش زاویه تماس قطره آب، زاویه تماس قطره آب بر روی پارچه 139/1 درجه اندازه گیری شده. از نانوذرات سیلیکا به همراه مواد دیگری نیز جهت دستیابی به سطوح آبگریز بهره گیری گردیده، مانند تری دکا فلوئور اوکتیل تری اتوکسی سیلان (FAS)، که با ترکیبی از درصدهای مناسب از هرکدام و اعمال کردن آنها بر روی پارچه نتایج مطلوب آبگریزی حاصل گردیده، و به زوایای بالای تماس قطره آب تا 170 درجه نیز دست یافته اند.

از دیگر ترکیباتی که به همراه نانوذرات سیلیکا به کار رفته، عامل کوپل کننده آمونیوم سیلان پرفلوئور اوکتیلات شده چهار جزئی می باشد که با ابعاد مناسب نانوذره به کار رفته در این ترکیب و اعمال آن بر روی پارچه های پنبه ای می توان به پارچه با خاصیت فوق آبگریزی دست پیدا نمود.

از آنجا که ترکیبات حاوی سیلان فلوئوردار به لحاظ قیمت گران می باشند و همچنین برای محیط زیست نیز مضر می باشند، به جای این ترکیبات، از ترکیبات دیگر دافع آب به همراه نانو ذرات سیلیکا جهت آبگریزی سطح پارچه بهره گیری گردیده. و آن ترکیب یک امولسیون شامل، پرفلوئورواکریلات، بنزیل متا اکریلات، و آب بوده که با اعمال این ترکیب همراه نانوذرات سیلیکا بر روی سطح پارچه پنبه ای، خاصیت فوق آبگریزی در سطح پارچه ایجاد گردیده که به لحاظ قیمت هم مناسب می باشد و جهت بهره گیری های عمومی نیز می تواند به کار گرفته گردد.

مقدمه:

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

پارچه های ضدآب اغلب به پارچه های طبیعی یا مصنوعی گفته می گردد که با روش کوت کردن یا لمینت به وسیله مواد ضد آب کننده، ضد آب می گردند. که تولید پارچه های ضدآب از گذشته مورد توجه بشر بوده و اولین تکمیل دفع که بر روی پارچه های نساجی صورت گرفته نیز، تکمیل دفع آب می باشد.

که تکمیل ضدآب پارچه به دو صورت امکان پذیر می باشد. یک روش پوشش کل سطح پارچه توسط مواد هیدروفوب (موادی که آب را به خود جذب نمی کنند) می باشد، به نحوی که تمام منافذ پارچه مسدود گردد. و روش دوم الیاف و یا نخ از مواد ضدآب پوشیده می شوند، به این ترتیب فضای بین نخ ها در پارچه کاملا باز می ماند و امکان انتقال گرما و عرق بدن به بیرون و تنفس پوست هست.

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

از قدیمی ترین تکمیل های ضدآبی که به صورت آزمایشگاهی و علمی بر روی پارچه اعمال گردید، تولید پارچه های پشمی ضدآب توسط یک شیمیدان اسکاتلندی به نام چارلز مکینتاش در سال 1823 می باشد. که در این روش یک طرف پارچه پشمی با لاستیک پوشانده شده و یک لایه پشمی دیگر در بالای آن قرار می گیرد، و از این روش جهت تولید کت های بارانی بهره گیری گردید.

با پیشرفت در زمینه مواد و روش های به کار رفته در تکمیل ضدآب، به تدریج از مواد دیگری همچون پارافین ها، دافع های استئاریک اسید ملامین، پلی یوراتان، ترکیبات بر پایه فلوئوروکربن و ترکیبات سیلیکونی بهره گیری گردید و نتایج مطلوبی نیز حاصل گردید.

از گذشته بهره گیری از پارچه های ضدآب یک الزام به شمار می آمد. به عنوان مثال در لباس های ورزشی و نظامی این نیاز حس می گردید. که از زمان جنگ جهانی دوم از پارچه های ضدآب جهت تولید البسه نظامی به گونه گسترده بهره گیری گردید. امروزه با پیشرفت های صورت گرفته به پارچه های ضدآب با کارایی های گسترده دست یافته اند. مانند پارچه های ضدآب با قابلیت تنفس که با روش های متنوعی تولید می گردد. همچنین در زمینه تولید پارچه های آبگریز نیز پیشرفت های گسترده ای حاصل گردیده، مانند بهره گیری از نانوسیلیکا جهت بهبود خاصیت آبگریزی پارچه که توانسته اند به پارچه های با قابلیت فوق آبگریزی دست یابند. که این نوع تکمیل نیز با بکارگیری ترکیب مواد مختلف انجام می شود که به بعضی از آنها تصریح خواهد گردید.

تعداد صفحه : 57

قیمت : 14700 تومان

 

***

—-

پشتیبانی سایت :        ———-        [email protected]

این نوشته در مهندسی نساجی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید