دانلود فرمت word : پایان نامه بررسی تطبیقی گفتمان سیاسی و اجتماعی طنز در اشعار ملک­الشعرای بهار و جمیل­صدقی­زها وی

دانلود پایان نامه

گروه آموزشی زبان و ادبیات عربی

 

 

 

پایان نامه برای دریافت درجه کارشناسی ارشد در رشته زبان وادبیات عربی

 

 

 

 

عنوان:

 

مطالعه تطبیقی گفتمان سیاسی و اجتماعی طنز در  اشعار

ملک­الشعرای بهار    و جمیل­صدقی­زها وی

 

 

 

استاد راهنما :

دکتر فرامرز میرزایی

 

 

 

استاد مشاور:

دکتر هادی نظری منظم

 

 

3 اسفند 1392

پایان نامه

(مقطع کارشناسی ارشد)

بخش هایی از متن پایان نامه :

(ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)

 چکیده :

      « طنز» یکی از انواع ادبی می باشد که ناهنجاری­های جامعه، بویژه رفتارهای نامطلوب مراکز قدرت را به چالش می­کشد. از این‌رو همیشه مورد تأکید ناقدان و ادیبان قرار گرفته می باشد. بویژه شاعران عراق و ایران، با در نظر داشتن نابسامانی­های شرایط سیاسی و اجتماعی این دو کشور در طی150 سال اخیر، به آن توجه درخوری داشته­اند. جمیل صدقی زهاوی (1863-1936م) و ملک‌الشعرای بهار(1884-1954م) به علت زندگی در چنین دوره­ای از زبان رسای طنز برای نقد وضع سیاسی و اجتماعی بهره بردهاند. مطالعه گفتمان در اشعار طنز این دو شاعر نشان می­دهد که آنها هم از لحاظ معنایی و هم از لحاظ زبانی وجوه مشترک بسیاری با هم دارند؛ تجارب تلخ سیاسی و اجتماعی مانند استعمار و استثمار مردم، ظلم و ستم عاملان سیاسی، سطحینگری، باورها و سنت­های خرافی، فقر، کاهلی، نادانی، ناآگاهی و حقوق زنان مهمترین ابعاد مشترک آنها در بعد معنایی می باشد. همچنین آندو شاعر در مبارزه با ادبیات سنتی و تشویق به ساختارشکنی ادبی بویژه در بعد محتوا و زبان، تجانس فراوانی با هم دارندبه نظر می­رسد که این مشابهت­ها ناشی از بافت اجتماعی و سیاسی یکسان و آشنایی دیرینۀ آنها با یکدیگر باشد.

کلید واژه­ها: ملک الشعرای بهار، جمیل صدقی زهاوی، گفتمان شعری، طنز ادبی، ادبیات تطبیقی .

فصل اول

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

طرح پژوهشی

  1. 1 مقدمه. 3

2.1. اظهار مسأله. 6

3.1. سابقه و ضرورت پژوهش… 7

4.1. اهداف پژوهش… 8

5.1. فرضیات.. 8

6.1. روش پژوهش.. 8

 فصل دوم

ادبیات تطبیقی، گفتمان و طنز

2.1. ادبیات تطبیقی.. 11

1.1.2. مفهوم ادبیات تطبیقی.. 11

2.1.2. مکتب فرانسه. 12

3.1.2. مکتب آمریکا 14

4.1.2. جریان های نو در ادبیات تطبیقی.. 14

5.1.2. گرایش های جدید مکتب فرانسه. 15

6.1.2. اهداف ادبیات تطبیقی.. 16

2.2. گفتمان. 18

1.2.2. مفهوم گفتمان و گفتمان کاوی.. 18

2.2.2. ارکان گفتمان. 19

3.2. طنز. 20

1.3.2. زمینه اصلی رواج طنز. 22

2.3.2. هدف طنز. 23

2.3.2. انواع طنز. 24

4.3.2. شیوه های طنز. 26

فصل سوم

بافت برون متنی گفتمان در اشعار طنز بهار و زهاوی
1.3. جایگاه سیاسی زهاوی.. 32

3.1.1. انقلاب دهۀ بیست.. 34

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

2.3. اوضاع اجتماعی عراق. 36

3.3. جایگاه سیاسی بهار. 38

3.3.1. مشروطه (١٢٨۵ – ١٢٩٩هـ.ش) 38

2.3.3. حکومت پهلوی.. 40

4.3. اوضاع اجتماعی ایران. 41

5.3. گذری بر زندگی و اندیشه های دو شاعر. 43

1.5.3. زهاوی.. 43

1.1.5.3. اندیشه های زهاوی.. 45

2.1.5.3. آثار زهاوی.. 48

3.1.5.3. شعر زهاوی.. 48

2.5.3. بهار. 52

1.2.5.3. زندگی و اندیشه های بهار. 52

2.2.5.3. شعر بهار. 55

3.2.5.3. آثار بهار. 58

6.3. آشنایی زهاوی و بهار. 58

7.3. شعر دوره معاصر در عراق و ایران. 60

فصل چهارم

بافت متنی گفتمان در اشعار طنز بهار و زهاوی
1.4. تحلیل موضوعی.. 66

1.1.4. طنز سیاسی.. 66

1.1.1.4. عاملان و حوادث سیاسی.. 66

2.1.1.4. استعمارگران. 74

3.1.1.4. جنگ جهانی.. 77

4.1.1.4. بیداری مردم. 78

2.1.4. طنز اجتماعی.. 80

1.2.1.4. دعوت به پیشرفت و مبارزه با نادانی و سستی.. 80

2.2.1.4. دفاع از حقوق زنان. 84

3.2.1.4. مبارزه با فقر. 86

4.2.1.4. مبارزه با باورها و سنت های خرافی.. 88

5.2.1.4. مبارزه با سطحی نگری و قشری گری.. 96

6.2.1.4. مقابله با مفاسد اجتماعی.. 101

2.4. تحلیل هنری.. 107

1.2.4. زبان. 107

1.1.2.4. مجاز. 108

2.1.2.4. استعاره 114

3.1.2.4. کنایه. 118

4.1.2.4. تشبیه. 121

2.2.4. موسیقی.. 123

1.2.3.4. موسیقی بیرونی.. 123

2.2.2.4. موسیقی درونی.. 126

3.2.4. تصویرگری.. 135

4.2.4. بینامتنی.. 139

1.4.2.4. بینامتنی تاریخی.. 144

3.4. قصیدۀ نکیر و منکر. 146

فصل پنجم

نتایج پژوهش

این نوشته در پایان نامه های ارشد ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخی بگذارید