متن کامل: پایان نامه مقایسه رفتارهای ضد اجتماعی در اوقات فراغت ورزشکاران حرفه‌ای تیمی و انفرادی

دانلود پایان نامه

دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی

پایان نامه جهت دریافت درجه کارشناسی ارشد (M.A)

گرایش: مدیریت ورزشی

عنوان:

مقایسه رفتارهای ضد اجتماعی در اوقات فراغت ورزشکاران حرفه‌ای تیمی و انفرادی

استاد راهنما:

دکتر فرزاد غفوری

استاد مشاور:

دکتر علی زارعی

پایان نامه

(مقطع کارشناسی ارشد)

بخش هایی از متن پایان نامه :

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

(ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)

فهرست مطالب:

فصل اول: مقدمه و معرفی

1.1 مقدمه………………………………………………….. 2

1.2 اظهار مساله…………………………………………….. 4

1.3 اهمیت موضوع پژوهش و انگیزه انتخاب آن…………… 6

1.4 هدف‌های پژوهش………………………………………. 7

1.4.1 هدف کلی…………………………………………… 7

1.4.2 اهداف اختصاصی………………………………………. 8

1.5 سوالات یا فرضیه‌‌های پژوهش…………………………… 8

1.6 تعاریف مفهومی…………………………………………… 8

فصل دوم: مبانی نظری و پیشینه پژوهش

2.1تعریف و مفهوم اوقات فراغت و دیدگاه‌های مختلف…… 15

2.2 شاخص‌های فراغت در دوران جدید……………………. 16

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

2.3 رویکردهای مختلف در تعریف اوقات فراغت……………. 17

2.4 اوقات فراغت از دیدگاه مکاتب فلسفی………………… 19

2.5 آراء چند‌تن از فلاسفه در خصوص اوقات فراغت……….. 19

2.6 نظریه‌های فراغت……………………………………….. 20

2.6.1 دیدگاه دو‌مازیه………………………………………… 20

2.6.2 دیدگاه ادگینتون………………………………………. 20

2.7 نظریه‌های مربوط به سلامت اجتماعی……………….. 21

2.7.1 رویکرد سیستمی……………………………………. 21

2.7.2 رویکرد اکولوژیکی…………………………………….. 21

2.8 اوقات فراغت و ساختار فعالیت‌ها……………………… 21

2.9 اوقات فراغت و جنسیت………………………………… 23

2.10 تأثیر والدین در اوقات فراغت………………………….. 24

2.11 یکپارچگی در فعالیت‌های گروهی…………………….. 26

2.12 طرفداری از طرف رهبران (مربیان) گروه…………………. 26

2.13 ارتباط‌ی بین فعالیت‌های اجتماعی و ضد‌اجتماعی…… 27

2.14 نگاهی بر ارتباط‌ی بین فعالیت‌های بعد از مدرسه و رفتارهای ضد‌اجتماعی……….29

2.15 تفسیر مدل توسعه‌ی اجتماعی در ارتباط با ارتباط بین فعالیت و رفتار‌های ضد اجتماعی…….31

2.16آنالیز کوتاهی در بهره گیری از دارو در ورزش…………….. 32

2.17 انواع ورزش……………………………………………. 33

2.18 پیشینه پژوهش………………………………………. 36

2.19 جمع بندی…………………………………………….. 43

فصل سوم: روش شناسایی پژوهش (متدولوژی)

3.1 روش پژوهش…………………………………………….. 57

3.2 جامعه‌ی آماری…………………………………………. 57

3.3 نمونه آماری و روش نمونه‌گیری………………………. 57

3.4 جمع‌آوری اطلاعات…………………………………….. 57

3.4.1 ابزار اندازه‌گیری، اعتبار و پایائی……………………. 57

3.4.2 روائی و پایائی………………………………………. 58

3.4.3 روش اجرا (توزیع و جمع‌آوری پرسشنامه)………… 59

3.5 تعریف عملیاتی متغیرها……………………………… 59

3.6 روش‌های آماری………………………………………. 60

3.6.1 مرحله‌ی اول: بهره گیری از آمار توصیفی…………… 60

3.6.2 مرحله‌ی دوم : بهره گیری از آمار استنباطی………. 60

فصل چهارم: تجزیه و تحلیل یافته‌های پژوهش

4.1 مقدمه…………………………………………………. 64

4.2 توصیف یافته‌های پژوهش…………………………….. 64

4.3 آزمون نرمال بودن متغیرهای پژوهش………………… 70

4.4 آزمون فرضیه‌های پژوهش…………………………….. 72

فصل پنجم: نتیجه‌گیری وپیشنهادات

5.1 مقدمه…………………………………………………. 80

5.2 اختصار پژوهش……………………………………….. 80

5.3 بحث و نتیجه‌گیری……………………………………. 85

5.5 پیشنهادهای پژوهش………………………………… 91

5.5.1 پیشنهادهای کاربردی……………………………… 91

5.5.2 پیشنهادهای پژوهشی……………………………..91

منابع و ماخذ ……………………………………………….93

چکیده:

هدف این پژوهش، مقایسه‌ی رفتارهای ضداجتماعی در اوقات فراغت ورزشکاران حرفه‌ای تیمی و انفرادی می‌باشد. پژوهش حاضر به روش توصیفی بوده و به شکل میدانی اجرا شده می باشد. جامعه‌ی آماری پژوهش شامل تمامی ورزشکاران ورزش‌های تیمی و انفرادی تیم‌های ملی جمهوری اسلامی ایران در سال1392می‌باشد که تعداد آنها با در نظر داشتن آمار کمیته ملی المپیک و فدراسیون‌های ورزشی 23 رشته ورزشی تیمی و انفرادی، 340 نفر می‌باشند. روش جمع‌آوری اطلاعات به صورت کتابخانه‌ای و بهره گیری از پرسشنامه‌ی محقق ساخت به همراه ویژگی‌های فردی بوده می باشد. که این پرسشنامه بر اساس شاخص‌های تحقیقات پیشین و شاخص‌هائی که در فصلنامه‌ی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران آمده تنظیم شده می باشد.برای روایی محتوی از روش لاوشی بهره گیری شده که توسط گروه متخصصان بالاتر از 84/0، گزارش شده می باشد. برای محاسبه پایایی پرسشنامه از دو روش آزمون–‌بازآزمون و پایایی درونی در محیط نرم‌افزار SPSS بهره گیری شده که پایائی آن 91% گزارش شده می باشد. همچنین ضریب پایایی درونی با بهره گیری از آزمون آلفا کرونباخ برای پرسشنامه 87/0 بدست آمد. داده‎های پژوهش با روش‎های آمار توصیفی(میانگین، واریانس، انحراف استاندارد، حداقل، حداکثر، دامنه تغییرات، فراوانی و درصد) در نرم‌افزار SPSS16 تجزیه و تحلیل شدند. در تحلیل استنباطی داده‌ها بعد از ارزیابی توسط آزمون کلوموگروف اسمیرنف و تست لوین در نرم‌افزار SPSS16 از آزمون‌های تحلیل واریانس یکطرفه ANOVA، آزمون تعقیبی Bonferroni، آزمون Fisher’s Exact و آزمون t مستقل بهره گیری گردید. نتایج نشان دادند که بین نوع ورزش و رفتارهای ضداجتماعی در اوقات فراغت ورزشکاران رشته‌های انفرادی تفاوت معنی‌دار وجود ندارد درحالی که در مورد ورزشکاران تیمی تفاوت معنی‌داری را نشان داد. بین نوع فعالیت‌های ورزشکاران تیمی و انفرادی عضو تیم‌های ملی در اوقات فراغت تفاوت معنی‌دار وجود ندارد همچنین تجزیه و تحلیل‌ها نشان دادند که بین ورزشکاران مرد و زن در فعالیت‌های ضداجتماعی تفاوت معنی‌داری هست.

فصل اول: مقدمه و معرفی

1-1- مقدمه

تقریبأ نصف ساعات روزانه جوانان را اوقات فراغت در بر می‌‌‌گیرد[1] (لارسون و ورما، 1999). در طی این زمان آنها می­توانند به فعالیت­های مختلفی بپردازند که می‌تواند شامل ورزش­های انفرادی و تیمی، سرگرمی و ابتکارات، خرید، فغالیت­های اجتماعی، بهره گیری از سایت­‌‌‌‌‌ها و شبکه­های اجتماعی، بیرون رفتن با دوستان باشد. این فعالیت‌هایی که در اوقات فراغت انجام می‌گیرند تنها در صورتی می‌توانند باعث توسعه زمینه‌های مهمی مثل افزایش اعتماد‌به نفس و عزت نفس و ارتباطات اجتماعی گردد که تحت نظر خانواده یا مدرسه باشد (کالدول و اسمیت[2]، 2006 ایکل و همکاران[3]، 2003 هانسن و همکاران، 2003). اوقات فراغت، زمان بیهوده و بدون حس مسئولیت در زندگی افراد نیست، بلکه بر عکس، در این زمان از بشر انتظار بیشتری می‌رود که احساس مسئولیت کند. حتی در زمانی که بشر به خودش واگذار شده، تصمیم‌گیری به عهده خودش می باشد و می‌تواند آزادانه اقدام کند، مسئولیت‌پذیری نسبت به خود، اطرافیان و جامعه اهمیت زیادی دارد (جلالی فراهانی، 1388) و جوانان فرهنگ گذران اوقات فراغت را از خانواده‌هایشان و از گروه‌هایی که عضو آنها هستند می‌آموزند (مک‌دونالد و همکاران[4]، 1949). ورزش نوع خاصی از فعالیت جسمانی در اوقات فراغت می باشد که پنجره‌ای با ارزش را به سوی سبک‌های زندگی سالم می گشاید (کوکرهام[5]، 2000).

بزرگ‌ترین فایده در حوزه‌های مختلف فعالیت جسمانی در ارتباط با ارتقاء سلامت جسمانی مربوط به فعالیت جسمانی در اوقات فراغت[6] (LTPA) بوده می باشد. زیرا عامل بالقوه در تغییر رفتار به شمار می‌رود (بسی[7]، 2000) و البته در اوقات فراغت که ساختار ضعیفی داشته باشند و ناظر بزرگسالی برای کنترل و نظارت بر فعالیت‌ها وجود نداشته باشد اغلب فرصت‌های کمی را برای ایجاد مهارت در افراد به وجود می‌آورد و بیشتر شرکت‌کنندگان در معرض رفتارهای ضد اجتماعی قرار می‌گیرند (آگینو و پترسون[8]، 1989و ماهونی و همکاران، 2001). هم چنین بسیاری از مطالعات اخیر نشان داده که شرکت جوانان در فعالیت‌ها و برنامه‌های رسمی خارج از مدرسه با صلاحیت شخصی و فردی آنها، دوران کوتاه و بلند مدت موفقیت تحصیلی و سلامت جسمانی آنها ارتباط مستقیمی دارد. (ایکلس و گوتمن[9]، 2002 ماهونی و همکاران[10]، 2003).

تحقیقات و مطالعات نشان دادند که برای اصلاح و بهبود رفتار جوانان بایستی از برنامه‌های مثبت برای گذران اوقات فراغتشان بهره گیری نمود، دو موضوع در ارتباط با این پیشنهادات و برنامه‌ها پیش می‌آید که یکی نیازهای اجتماعی جوانان و دیگری کاهش رفتارهای ضد‌اجتماعی که در برنامه‌ریزی برای گذران اوقات فراغت جوانان می باشد. برای دستیابی به این اهداف در برنامه‌ها بایستی از روش‌های گوناگونی بهره گیری نمود که شامل فعالیت‌های گوناگون، توسعه مهارت‌های رهبری، ایجاد اعتماد‌به‌نفس و شرکت در فعالیت‌های اجتماعی می باشد.

مشورت با جوانان در توسعه‌ی برنامه و درگیر کردن آنها در تصمیم‌گیری درمورد‌ی انواع فعالیت‌ها، عضو بودن آنها در این برنامه‌ها باعث افزایش حس مالکیت، وظیفه شناسی و مشارکت در آنها می گردد. ایجاد فرصت‌های رهبری، ارزش برنامه را بالا می‌برد و به توسعه‌ی مهارت‌های اجتماعی کمک می کند و مهارت‌های مثبت زندگی را تقویت می‌نماید. هم چنین پژوهش‌هایی نشان داده‌اند که برنامه‌های ورزشی و فعالیت جسمانی به توسعه‌ی فردی و اجتماعی کمک می کند و بر رفتار تأثیر مثبت بگذارد و این مهم با اصلاح فاکتورهای خطرزای اساسی در رفتار فردی قابل دستیابی می باشد (موریس و همکاران[11]، 2003).

 فعالیت جسمانی و فعالیت اجتماعی ممکن می باشد شامل شرکت در فعالیت‌های مذهبی و فعالیت‌های فوق‌برنامه تحصیلی مثل باشگاه‌های ورزشی در مدارس و برنامه‌های موسیقی باشد. (دونکن‌ و همکاران[12]، 2002)

با در نظر داشتن مطالب ذکر گردیده به نظر می‌رسد فعالیت‌های اوقات فراغت در کنار فوائد بی‌شمار ممکن می باشد خطراتی را نیز متوجه جامعه کند. جوانان که از مخاطبان اصلی اوقات فراغت هستند بیش از سایر گروه‌ها در معرض این آسیب­ها هستند. در این پژوهش کوشش شده ضمن نگاهی به فعالیت‌های ضد اجتماعی رایج و فعالیت‌های اوقات فراغت ورزشکاران نخبه‌ی رشته‌های تیمی و انفرادی، ارتباط این دو را سنجیده و اثر عامل ورزش و جنسیت را در بروز این رفتارها در اوقات فراغت ورزشکاران مطالعه گردد.

در فصل اول طرح پژوهش و علت های انتخاب موضوع با تصریح‌ای به واژه‌های رایج در این حوزه ارائه شده می باشد. در فصل دوم مبانی نظری و ادبیات پژوهش برای آگاهی خوانندگان آورده شده و فصل سوم حاوی روش‌های انجام پژوهش و آزمون‌های ویژه‌ی ارزیابی آنها می باشد. فصل چهارم و پنجم نتایج حاصل از این پژوهش و تفسیر‌ها و پیشنهادهای کاربردی را ارائه کرده می باشد. امید می باشد انجام این پژوهش که برای اولین بار در کشور اجرا شده می باشد منجر به ارائه‌ی مدل و فرمول مناسبی برای اوقات فراغت جامعه‌ی ورزش ایران گردد.

2-1- اظهار مسأله

جوانان فرهنگ گذران اوقات فراغت را از خانواده‌هایشان و از گروه‌هایی که عضو آن هستند می‌آموزند جوانان زمان کمی را در خانه سپری می‌کنند و زمان زیادی را با همنوعان خود درخارج از خانه می‌گذرانند (هندری و همکاران، [1] 1996).

ورزش نوع خاصی از فعالیت جسمانی در اوقات فراغت می باشد که دریچه‌ای با ارزش را به سوی سبک‌های زندگی سالم می‌گشاید (کوکرهام، [2] 2000). سبک‌های زندگی سالم مجموعه‌ای از خصوصیات سلامت رفتاری بر اساس انتخاب عناوین موجود از طرف افراد، مطابق با فرصت‌های موجود در زندگی‌شان را گویند. هرچند سبک‌های زندگی سالم نتیجه انتخاب شخصی افراد می باشد که این انتخاب‌ها بر اساس مسائل اجتماعی­_اقتصادی، اوضاع و احوال سیاسی و درک فرهنگی شکل می‌گیرد (بوردیو، [3] 1984 و کوکرهام، 2000).

ورزش علاوه بر فوائد عیان فیزیولوژیکی، هیجانات، مهارت‌های دانشی ماننداعتمادبه نفس و مهارت حل معضلات را بهبود می‌بخشد این اصلاحات بطور مستقیم بر رفتارهای خطرناک موثر بوده و همچنین شاید بر کاهش رفتارهای ضد اجتماعی تاثیرقابل توجهی داشته باشد (وای‌کما، [4]2002).

پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند فعالیتی برای جوانان انتخاب گردد که مهم‌تر از فعالیت‌های دیگر باشد که او انجام می‌دهد به این دلیل که فعالیت‌، مکانیسمی برای برگرداندن توجه جوانان از رفتارهای ضد‌اجتماعی می باشد (موریس و همکاران، 2003). تحقیقات نشان داده که فعالیت‌های تیمی بیشتر بر مهارت‌های اجتماعی تاکید دارند در حالی که فعالیت‌های انفرادی بیشتر بر توسعه‌ی فرصت‌هایی برای تحصیل و ورزش تاکید دارند. برنامه‌هایی که برای جوانان فراهم و طراحی می گردد بویژه برای جوانانی که گرایش به خود کشی، ترک خانه، بیکاری و… دارند بهترا ست که بر توسعه عزت نفس و اعتماد به نفس تاکید داشته باشد و برنامه‌هایی که قصدشان افزایش جامعه‌گرایی و شناخت نیاز جوانان می باشد بیشتر در ارتباط با گروه‌های اجتماعی باشد (موریس و همکاران، 2003).

برنا مه‌ها بدنبال اهداف ضد‌اجتماعی نیستند بلکه کوشش در شناسایی معضلات رفتاری و عوامل خطر هستند که ممکن می باشد ناشی از ورزش‌های انفرادی باشد (دارلی سون و همکاران، [5] 2000) و برنامه‌های ورزشی و فعالیت جسمانی ابزار مهمی در توسعه‌ی فردی و اجتماعی بوده و همچینن تاثیر مثبتی بر رفتار دارند. اگرچه این برنامه‌ها به تنهایی نمی‌توانند رفتارهای ضد‌اجتماعی را بطور مستقیم کاهش دهند بلکه آنها بایستی بعنوان جزئی از استراتژی کاهش یا جلوگیری از رفتارهای ضد اجتماعی باشند و اقدام کنند (موریس و همکاران، 2003).

تحقیقات نشان داد که شرکت جوانان در فعالیت‌های اجتماعی بطور داوطلبانه بهتر از شرکت نکردن آنها در این فعالیت‌ها می باشد (آلن[6]و همکاران، 1997). همچنین پسرها و دخترهائی که معضلات متعددی دارند اگر همزمان در برنامه‌های فوق برنامه‌ی مدارس شرکت کنند ترک تحصیل و رفتارهای ناهنجار و بزهکارانه در آنها کاهش می‌یابد (ماهونی، 2000).

این نوشته در پایان نامه های ارشد ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید