فرمت word : پایان نامه مقایسه 8 هفته تمرین آمادگی جسمانی بر خودپنداره جسمانی دختران نوجوان کم تحرک دیررس و زودرس

دانلود پایان نامه

پایان­نامه کارشناسی ارشد رشته تربیت بدنی و علوم ورزشی

(گرایش رفتار حرکتی)

عنوان:

مقایسه 8 هفته تمرین آمادگی جسمانی بر خودپنداره جسمانی دختران نوجوان کم تحرک دیررس و زودرس

استاد راهنما:

دکتر معصومه شجاعی

استاد مشاور:

دکتر عباس بهرام

پایان نامه

(مقطع کارشناسی ارشد)

بخش هایی از متن پایان نامه :

(ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)

فهرست مطالب:

فصل اول: طرح پژوهش

1-1- مقدمه————————————————————————————- 2

1-2- اظهار مسئله——————————————————————————— 3

1-3- ضرورت———————————————————————————— 5

1-4- اهمیت————————————————————————————- 6

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

1-5- اهداف پژوهش——————————————————————————- 6

1-6- فرضیات پژوهش—————————————————————————– 7

1-7- قلمرو و محدودیت­های پژوهش—————————————————————– 8

1-8- واژه­ های کلیدی—————————————————————————— 8

فصل دوم: مبانی نظری و کلیات پژوهش

2-1 مقدمه———————————————————————————– 11

2-2-1 مفهوم خود—————————————————————————– 11

2-2-2 خودپنداره—————————————————————————— 11

2-2-3 مدل­های ساختاری خودپنداره————————————————————– 14

2-2-4 تقسیم بندی خودپنداره——————————————————————- 15

2-2-5 خودپنداره جسمانی———————————————————————– 16

2-2-6 ابزارهای چندگانه خودپنداره—————————————————————- 17

2-2-7 عوامل موثر بر خودپنداره جسمانی———————————————————– 19

2-2-7-1 بالیدگی و خودپنداره جسمانی———————————————————– 19

2-2-7-2 فعالیت بدنی و خودپنداره جسمانی——————————————————– 24

2-2-7-2-1 مدل­های تاثیر فعالیت بدنی بر خودپنداره جسمانی—————————————– 26

2-2-7-3 شاخص توده بدنی و خودپنداره جسمانی————————————————— 31

2-2-7-4 وضعیت اجتماعی- اقتصادی و خودپنداره جسمانی——————————————– 31

2-3 پیشینه تحقیقی—————————————————————————- 33

2-3-1 تحقیقات مربوط به ارتباط فعالیت بدنی و خودپنداره جسمانی——————————— 33

2-3-2 تحقیقات مربوط به بالیدگی و خودپنداره جسمانی——————————————- 39

2-3-3 جمع­بندی—————————————————————————— 42

فصل سوم: روش شناسی

3-1 مقدمه———————————————————————————– 44

3-2 روش و طرح پژوهش————————————————————————- 44

3-3 جامعه آماری—————————————————————————— 44

3-4 نمونه آماری، روش نمونه­گیری و حجم نمونه—————————————————– 44

3-5 متغیرهای پژوهش————————————————————————— 45

3-6 ابزار پژوهش——————————————————————————– 45

3-6-1 پرسشنامه جمعیت شناختی—————————————————————- 45

3-6-2 فرم کوتاه پرسشنامه خودتوصیفی جسمانی—————————————————- 45

3-6-3 پرسشنامه بین­المللی فعالیت بدنی کودکان و نوجوانان——————————————- 47

3-6-4 تمرین جسمانی————————————————————————– 48

3-7 شیوه اجرا——————————————————————————— 48

3-6 روش تحلیل آماری————————————————————————- 49

فصل چهارم: یافته­های پژوهش

4-1 مقدمه———————————————————————————– 51

4-2 توصیف خصوصیات آزمودنی­ها—————————————————————- 51

4-3 مطالعه پیش فرض­ها———————————————————————— 54

4-4 تحلیل کواریانس مربوط به متغیر خودپنداره ظاهر بدنی——————————————– 56

4-4-1 آماره­های توصیفی———————————————————————— 56

4-4-2 مطالعه پیش فرض­ها———————————————————————- 58

4-4-3 نتایج آزمون­های اثرات بین شرکت کنندگان————————————————— 59

4-4-4 مطالعه فرضیه­های اول، دوم و سوم———————————————————– 62

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

4-5 تحلیل کواریانس مربوط به متغیر خودپنداره توانایی بدنی——————————————- 64

4-5-1 آماره­های توصیفی———————————————————————— 64

4-5-2 مطالعه پیش فرض­ها———————————————————————- 65

4-5-3 نتایج آزمون­های اثرات بین شرکت کنندگان————————————————— 66

4-5-4 مطالعه فرضیه­های چهارم، پنجم و ششم—————————————————— 70

4-6 تحلیل کواریانس مربوط به متغیر خودتوصیفی جسمانی——————————————– 71

4-6-1 آماره­های توصیفی———————————————————————— 72

4-6-2 مطالعه پیش فرض­ها———————————————————————- 73

4-6-3 نتایج آزمون­های اثرات بین آزمودنی­ها——————————————————– 74

4-6-4 مطالعه فرضیه­های هفتم، هشتم ونهم——————————————————— 77

فصل پنجم: بحث و نتیجه­گیری

5-1 مقدمه———————————————————————————– 80

5-2 اختصار پژوهش—————————————————————————– 80

5-2-1 اختصار یافته­های پژوهش——————————————————————- 80

5-3 بحث———————————————————————————— 81

5-3-1 بحث فرضیه اول————————————————————————- 81

5-3-2 بحث فرضیه دوم————————————————————————- 81

5-3-3 بحث فرضیه سوم———————————————————————— 82

5-3-4 بحث فرضیه چهارم———————————————————————– 84

5-3-5 بحث فرضیه پنجم———————————————————————– 84

5-3-6 بحث فرضیه ششم———————————————————————— 85

5-3-7 بحث فرضیه هفتم———————————————————————— 86

5-3-8 بحث فرضیه هشتم———————————————————————– 86

5-3-9 بحث فرضیه نهم————————————————————————- 87

5-4 نتیجه گیری—————————————————————————— 89

5-5 پیشنهادها——————————————————————————– 90

فهرست منابع———————————————————————————- 91

پیوست­ها————————————————————————————- 98

چکیده:

هدف پژوهش حاضر مقایسه 8 هفته تمرین آمادگی جسمانی بر خودپنداره جسمانی دختران نوجوان کم تحرک دیررس و زودرس می­باشد. بدین مقصود 80 دختر نوجوان کم تحرک 13- 15 سال  بر اساس سن شروع قاعدگی در دو گروه زودرس و دیررس انتخاب شده و هر گروه به­گونه تصادفی در  دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند و در یک طرح پژوهش دو عاملی شرکت کردند. سطح فعالیت بدنی و خودپنداره جسمانی هرکدام به ترتیب با پرسشنامه بین المللی فعالیت بدنی کودکان و نوجوانان و فرم کوتاه پرسشنامه خودتوصیفی جسمانی (PSDQ- S) اندازه­گیری گردید. گروه های تجربی به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 60 دقیقه به تمرینات آمادگی جسمانی پرداختند. نتایج تحلیل کوواریانس 2 (تمرین) در 2 (بالیدگی)  8 هفته برنامه آمادگی جسمانی بر خودتوصیفی جسمانی دختران نوجوان کم تحرک دیررس و زودرس افزایش معناداری نشان داد که این اثر افزایشی در آن­ها متفاوت بود به این ترتیب که اثر تمرینات بر خودتوصیفی جسمانی دختران نوجوان کم تحرک زودرس، بیشتر بود. این نتایج، نیاز به برنامه­ های مداخله ­ای برای افزایش خودپنداره جسمانی با در نظر گرفتن بالیدگی را نشان می­دهد.

فصل اول: طرح پژوهش

1-1- مقدمه

امروزه تحرک و فعالیت ورزشی نوجوانان نسبت به دوران گذشته رو به افول گذاشته می باشد به طوری­که فقر حرکتی و اضافه وزن از معضلات عمده دانش آموزان می باشد. شرکت افراد جوان در فعالیت­های ورزشی، علاوه بر تقویت قوای جسمانی، در افزایش اعتماد به­نفس و ارتقای سایر جنبه­های سلامت روانی نیز موثر می باشد. شناسایی عوامل بیولوژیکی، محیطی، اجتماعی و روانی اثرگذار بر فعالیت بدنی، ایده اساسی برای ترویج فعالیت بدنی در نوجوانان می باشد (40).

اخیراً در کشور ما نوجوانان به شیوع بیماری­های ناشی از فقر حرکتی، بیشتر گرفتار می­شوند. فقر حرکتی عامل بسیاری از بیماری­های جان­فرسا مانند چاقی، ضعف دستگاه­های قلبی عروقی و تنفسی می باشد و سلامتی روانی را نیز به گونه مستقیم و غیر مستقیم به خطر می­اندازد. یکی از معضلات عمده نوجوانان وابستگی و اعتیاد به تلویزیون و تکنولوژی­های مشابه آن می باشد که باعث کم تحرکی بیشتری می­گردد اما در نظر گرفتن برنامه­های فعالیت بدنی می­تواند راهبرد موثری برای مبارزه با این معضلات باشد. زیرا ورزش و فعالیت بدنی بخش مهمی از برنامه آموزشی مدرسه و فرایند تربیت و پرورش کودکان، نوجوانان و جوانان را تشکیل می­دهد (10 و 15).

نوجوانی یک دوره مهم از زندگی می باشد که ادراک از خود به گونه عمیق تغییر می­کند. مطالعات نشان­داده­می باشد که این دوره یک دوره مهم برای «خود» و ساختارهای عصبی طرفداری کننده­اش می باشد (35). یکی از ابعاد «خود»، خودپنداره[1] می­باشد، خودپنداره، آگاهی شخصی از محدودیت­ها، ویژگی­ها و خصوصیات شخصی و خصوصیاتی که ممکن می باشد شخص در آن­ها با بقیه مشابه یا متفاوت باشد. در واقع خودپنداره ادراکی می باشد که شخص از خودش بدون قضاوت یا مقایسه شخصی زودگذر با دیگران دارد (51).

بر اساس نظر وینبرگ و گولد (1999) نباید خودپنداره را تنها به عنوان یک واژه کلی تلقی نمود بلکه بایستی آن را به عناصری مانند خودپنداره اجتماعی، خودپنداره تحصیلی و خودپنداره جسمانی تفکیک نمود (51). خودپنداره جسمانی هم شامل نحوه توجه فرد نسبت به خود می باشد و هم شامل شیوه­ای می باشد که فرد توسط آن بدن خود را ادراک می­کند و توجه فرد را نسبت به ابعاد بدنی، توانایی­ها و مهارت­های بدنی­اش نشان می­دهد (78). از طرفی بالیدگی در شکل­دهی خودپنداره فرد تأثیر بسزایی دارد (51). افراد نوجوان در سنین متنوعی به مرحله نوجوانی وارد می­شوند و به وضعیت بالیدگی می­رسند. بالیدگی به عنوان فرایندی از بالیده شدن یا پیشروی به طرف وضعیت بالیده تعریف می­گردد. لذا در یک گروه از کودکان با جنس و سن تقویمی همانند، در سن زیستی یا سطح بالیدگی زیست شناختی کسب شده، پراکندگی هست (65). رشد خودپنداره، یک جنبه مسلط در کودکی و نوجوانی می باشد و اغلب تحت تاثیر سطح بالیدگی قرار می­گیرد (مثلا تاخیر یا پیشرفت در بالیدگی). در این سنین از یک طرف رشد اجتماعی، شخصی و عاطفی و از طرف دیگر نیز جابجایی زمانی بالیدگی (تاخیر یا پیشرفت) هست که این جابجایی میتواند بر رشد خودپنداره فرد اثر بگذارد (51).

هم­چنین شرکت افراد جوان در فعالیت­های ورزشی، علاوه بر تقویت قوای جسمانی در افزایش اعتماد به­نفس و ارتقای سایر جنبه­های سلامت روانی نیز موثر می باشد و یکی از ابعادی که فعالیت بدنی و به­خصوص آمادگی جسمانی می­تواند تاثیر بسیار زیادی روی آن داشته باشد خودپنداره می باشد (51).

در این راستا این پژوهش در نظر دارد اثر یک دوره تمرین آمادگی جسمانی را بر خودپنداره جسمانی دختران نوجوان دیررس و زودرس کم تحرک مطالعه و مقایسه  کند. 

2-1- اظهار مسأله

سلامتی بشر ابعاد مختلفی اعم از بدنی، روانی، عاطفی و اجتماعی دارد که لازم می باشد به همه آن­ها توجه گردد. یکی از موضوعات مهمی که درمورد سلامت روانی مطرح می­گردد عزت نفس و ادراک فرد از خودش می باشد. ادراک فرد از خود تحت تاثیر عوامل مختلفی قرار می­گیرد که فعالیت بدنی و شرکت در ورزش سازمان یافته یکی ازین عوامل می باشد (34).

در جامعه­ای که اهمیت زیادی برای موفقیت در فعالیت­های ورزشی قائل هستند، طبیعی می باشد که تصور گردد خودپنداره به میزان زیادی افزایش خواهدیافت. یک خود پنداره منفی می­تواند آثار مخربی بر تمام جنبه­های زندگی فرد داشته باشد. مربیان و والدین بایستی نحوه به­کارگیری فعالیت­های حرکتی کودکان و نوجوانان را که باعث تشکیل خودپنداره­های مثبت و باثبات می­شوند، مشخص کنند (51).

خودپنداره جسمانی شامل نحوه توجه فرد نسبت به خود می باشد و هم شامل شیوه­ای می باشد که فرد توسط آن بدن خود را ادراک می­کند و توجه فرد را نسبت به ابعاد بدنی، توانایی­ها  و مهارت­های بدنی­اش نشان می­دهد. از طرفی بالیدگی در شکل­دهی خودپنداره فرد تأثیر بسزایی دارد (51 و 78). افراد نوجوان در سنین متنوعی به مرحله نوجوانی وارد می شوند و به وضعیت بالیدگی می­رسند. بالیدگی به عنوان فرایندی از بالیده شدن یا پیشروی به طرف وضعیت بالیده تعریف می­گردد. لذا در یک گروه از کودکان با جنس و سن تقویمی همانند، در سن زیستی یا سطح بالیدگی زیست شناختی کسب شده، پراکندگی هست (65). رشد خودپنداره، یک جنبه مسلط در کودکی و نوجوانی می باشد و اغلب تحت تاثیر سطح بالیدگی قرار می­گیرد (مثلا تاخیر یا پیشرفت در بالیدگی). در این سنین از یک طرف رشد اجتماعی، شخصی و عاطفی و از طرف دیگر نیز جابجایی زمانی بالیدگی (تاخیر یا پیشرفت) هست که این جابجایی میتواند بر رشد خودپنداره کودک اثر بگذارد (51).

تغییرات جسمانی که در طی بلوغ در دختران رخ می­دهد (22% افزایش توده چربی) با افزایش توده عضلانی یا بافت اسکلتی همراه نیست (78)، از این رو با در نظر داشتن تغییرات در اندازه، شکل و ترکیب بدنی، شرکت در فعالیت بدنی کاهش می­یابد. پس تغییرات جسمانی زمان بلوغ و بالیدگی زودرس دختران نوجوان ممکن می باشد به گونه مستقیم روی توانایی دختران برای شرکت در فعالیت جسمانی موثر باشد. به عنوان مثال، رشد سینه ممکن می باشد به گونه مستقیم، شرکت در فعالیت جسمانی خودانگیخته را به دلیل نیاز به لباس مناسب کاهش دهد (28).

از طرفی نوجوانی به عنوان دوره خطر کاهش فعالیت بدنی به ویژه بین دختران نوجوان  زودرس[1] شناخته شده می باشد و این کاهش فعالیت کاهش خودارزشمندی جسمانی را نیز در پی دارد (54). تغییر در انگیزه، توجه نسبت به عملکرد و تغییر در تصویر بدنی در خلال دوره نوجوانی ممکن می باشد از عوامل تاثیرگذار بر کاهش فعالیت باشد (78).

منابع زیادی این کاهش را در دختران نوجوان مشخص کرده­اند و نشان داده­اند که درصد شرکت در فعالیت بدنی از %58 در سن 11-12 سالگی، به %41 در سن 13-15 سالگی کاهش می­یابد، این افت در فعالیت بدنی همزمان با بلوغ می باشد که معمولا در سن 12-13 سالگی اتفاق می­افتد (26).

مطالعات انجام شده نشان می دهد که ورزش هم در درازمدت و هم در کوتاه مدت، تقویت روانی و بهبود تغییرات نورولوژیک در قشرکودکان، نوجوانان، بزرگسالان و حتی سالخوردگان را به همراه دارد. از طرفی آمادگی جسمانی وسیله ای ساده، کم هزینه و قابل دسترس برای همگان ازجمله نوجوانان می باشد (34).

یکی از این مداخلات موثر ومهم اثر فعالیت بدنی روی خودپنداره می باشد چراکه خودپنداره جنبه مهمی از رشد عاطفی فرد می باشد. تحرک و فعالیت جسمانی تسهیل کننده­های مهمی برای خودپنداره مثبت محسوب می­شوند (69،  90 و 98). اگرچه تحرک تنها یک روش تسریع­کننده رشد خودپنداره می باشد اما برای نوجوانان از اهمیت خاصی برخوردار می باشد (51) . به ویژه این تاثیر را می­توان در دختران با بالیدگی زودرس نظاره نمود چراکه دختران با بالیدگی زودرس در مقایسه با همسالانشان از سطوح فعالیت بدنی و خودادراکی پایینی برخوردارند (28، 29 و 41).

مطالعه روی مطالعه خودپنداره در طول نوجوانی تا حدودی پراکنده می باشد و شواهد اندکی درمورد بلوغ و فعالیت جسمانی در دختران نوجوان هست و همچنین در بعضی مطالعات مقدار مداخله کم بوده­می باشد (39 و 98).

از این­رو آگاهی از تاثیرات برنامه­های مداخله­ای باعث توسعه نظریه­های رفتاری و متعاقبا باعث ایجاد برنامه­های موثر برای پیشرفت سلامتی خواهد گردید (90 و 98). نتایج نشان می­دهد که مداخلات در محیط مدرسه می­تواند به گونه مثبت روی خودپنداره دانش آموزان تاثیر بگذارد اما در بعضی مطالعات مقدار مداخله کم بوده می باشد (35 و 92).

کمبود شواهدی راجع به اثر فعالیت بدنی روی خودپنداره جسمانی دختران با بالیدگی­های متفاوت به­گونه متمایز، و همچنین کم بودن مقدار مداخلات پیشین، نیاز به پژوهش بیشتر را برای کارهای مداخله ای روی خودادراکی و خودپنداره جسمانی را مشخص می­کند. پس با درنظر گرفتن ویژگی­های نوجوانی و اینکه بالیدگی در سنین حساسی صورت می­گیرد و همچنین با در نظر داشتن اینکه این پژوهش روی نوجوانان کم تحرک دختر انجام خواهدشد، محقق در پی پاسخ به این سوال می باشد که آیا برنامه تمرینی آمادگی جسمانی اثرات متفاوتی بر خودپنداره جسمانی دختران نوجوان کم تحرک زودرس و دیررس دارد؟

از این رو این پژوهش در نظر دارد که پیامدهای یک دوره 8 هفته­ای تمرینات آمادگی جسمانی را برخودپنداره جسمانی نوجوانان دختری که از نظر بالیدگی دیررس و زودرس هستند، بسنجد و نحوه تاثیر این تمرینات را بر آن­ها مطالعه و مقایسه کند.

3-1- ضرورت

آگاهی از تاثیرات برنامه­های مداخله ای باعث توسعه نظریه­های رفتاری و متعاقبا باعث ایجاد برنامه­های موثر برای پیشرفت سلامتی خواهد گردید. این نتایج نشان می­دهد که مداخلات در محیط مدرسه می تواند به­گونه مثبت روی خودپنداره دانش آموزان تاثیر بگذارد (35).

همچنین، دختران در سن بلوغ خودارزشی پایین­تری دارند و لزوم برنامه­هایی برای افزایش فعالیت بدنی در میان دختران نوجوانی که نارضایتی نسبت به بدنشان را در مدت بلوغ تجربه می­کنند، مشهود می باشد، پس با در نظر داشتن اینکه بعضی تحقیقات ذکر گردیده نشان داده­اند خودپنداره­ی جسمانی دختران در سن بلوغ کمتر می باشد، ضرورت برنامه­های فعالیت بدنی برای این گروه، محسوس­تر می باشد (28، 25 و 41).

این نوشته در پایان نامه های ارشد ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخی بگذارید